วามคิดของตนเองเช่นกัน เขายิ้มพลางตบบ่าจิ้งอันทีหนึ่ง ทว่ามันกลับไปดึงแผล จึงฝืนอดทนไว้ไม่ให้จิ้งอันรู้ และถามถึงเติ้งเฉิงลู่กับจินเซียว “พวกเขาไปทำอะไรแล้ว?”
“เติ้งซื่อจื่อไปทูลลาไทฮองไทเฮา” จิ้งอันเอ่ย “ส่วนแม่ทัพจินไปจัดการเรื่องเรือที่จะออกเดินทาง อีกไม่นานทั้งสองท่านก็น่าจะกลับมาแล้วขอรับ”
จ้าวเซี่ยวพยักหน้า
ไม่นานเติ้งเฉิงลู่ก็กลับมา แถมยังนำของรางวัลจากไทฮองไทเฮาและเฉาไทเฮามาให้เขาด้วย แต่จินเซียวนั้นผ่านไปนานมากถึงจะกลับมา พอกลับมาก็ขอโทษทั้งสองคนหลายครั้ง “เมื่อครู่เจอหลี่เชียนลูกชายคนโตของตระกูลหลี่ที่อยู่ข้างกายไทเฮา คิดไม่ถึงว่าเขาจะน่าสนใจมากทีเดียว เขาพาข้าไปพบรองหัวหน้าขันทีของภูเขาวั่นโซ่ว และช่วยจัดการเรื่องเรือที่จะออกเดินทางให้พวกเรา”
ทั้งสองคนยังนัดวันที่จะพบกันในภายหลังแล้วด้วย
แน่นอนว่า…เรื่องนี้ก็ไม่จำเป็นต้องบอกจ้าวเซี่ยวแล้ว
เขาถูกฮ่องเต้แทงดาบหนึ่ง สามีของท่านหญิงเจียหนานก็น่าจะเป็นเขาแล้ว
เขาเรียนหนังสือและไปเมืองหลวงเที่ยวหนึ่งเป็นเพื่อนองค์รัชทายาท แม้จะเสียดายมาก แต่จะขู่คนอื่นว่าจะฆ่าตัวตายด้วยเหตุนี้ก็ไม่ได้กระมัง?
ได้เพื่อนเพิ่มคนหนึ่งก็ไม่เลวเหมือนกัน
ยิ่งกว่านั้นต่อไปหลี่ฉางชิงดำรงตำแหน่งแม่ทัพซานซีแล้ว บิดาของเขาอยู่ไท่หยวน เขาอยู่อวี๋หลิน ทุกคนยังมีเวลาไปมาหาสู่กันอีกมาก
จินเซียวยิ้มพลางถามจ้าวเซี่ยว “แผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เก็บของเรียบร้อยหร
