“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร!” หลี่เชียนเห็นเจียงเซี่ยนโกรธ ต่อให้โง่แค่ไหนก็พูดความคิดที่แท้จริงในใจตนเองออกไปไม่ได้เช่นกัน จึงรีบเอ่ยว่า “ข้าเพียงแต่คิดไม่ถึงว่าท่านจะรู้เรื่องพวกนี้!”
เจียงเซี่ยนลองคิดดูก็รู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผล
ชาติก่อนนางในเวลานี้ก็ยังไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ
สีหน้าของนางคลายความโกรธลงเล็กน้อย
หลี่เชียนเห็นแล้วก็ยิ้มออกมา
เจียงเซี่ยนเอ่ยถึงหูอี่เหลียงผู้ว่าราชการมณฑลซานซีกับเขา “เขาเป็นคนขี้เหนียวมาก ขี้เหนียวถึงระดับไหนน่ะหรือ? เขานั้นนอกจากเครื่องแบบขุนนางแล้ว เสื้อผ้าชุดอื่นต่างก็ปะแล้วปะอีก ปะซ่อมทุกตัว ปกติกินข้าวแต่ในจวนไม่ว่าจะมื้อเช้า เที่ยง หรือเย็น ก็ข้าวต้มหนึ่งถ้วยกับผักดองจานเล็กหนึ่งจานเหมือนกันหมด หากมีคนเลี้ยงอาหาร เขาจะต้องสั่งอาหารสองสามอย่างกับหมั่นโถวสองสามลูกกลับไปด้วย เขาเป็นขุนนางมาหลายปี แต่ใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด ภรรยากับลูกต่างอยู่ที่เหมียนหยางบ้านเกิด และอาศัยที่นาที่ดินไม่ดีไม่กี่หมู่ที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ดำรงชีวิต ปีหนึ่งเขาถึงจะนำเงินสิบตำลึงกลับไป แค่นี้…ก็ยังต้องให้ภรรยาของเขาจดบัญชี ค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นต้องประหยัดทั้งหมด…ข้าให้คนยึด…” ตอนที่ยึดทรัพย์สินในบ้านเขานั้น ในบ้านเขายากจนมากและไม่มีของอะไรเลย ทว่ากลับฝังทองคำไว้หลายชั้นใต้พื้นในห้องนอน ตอนที่ขุดออกมากองได้ครึ่งห้อง เงินทองที่เขาได้มาด้วยการทุจริตไม่ได้ใช้แม้แต่สลึงเดียว ทว่าเปลี
