่ยนเป็นทองคำและฝังไว้ในห้องนอนของเขา ตอนนั้นที่นางได้รับบันทึกรายการก็แปลกใจมาก และไม่มีทางเข้าใจได้เลยว่าหูอี่เหลียงผู้นี้คิดอย่างไร
พอนางพูดออกไปก็คิดได้ว่าเรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องในชาติก่อน จึงรีบพูดจากำกวมครู่หนึ่งแล้วก็อ้อมไปพูดต่อว่า “ตอนที่เจ้าติดต่อกับเขา ไม่ต้องให้พวกหยกโบราณหรือหญิงงามเมือง ให้แค่ทองคำก็พอ แค่เพียงทองคำก็สำเร็จแล้ว”
เจียงเซี่ยนบอกสิ่งที่นางรู้กับหลี่เชียนหมดแล้ว ก็หวังว่าเขาจะได้เดินทางอ้อมน้อยลงหน่อย
หลี่เชียนฟังอย่างตั้งใจ แล้วความเจ็บปวดเหมือนถูกมีดคว้านก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในใจอีกครั้ง
เวลาที่เขากับนางพบกันและคุยกันอย่างมีความสุขเช่นนี้ พบกันครั้งหนึ่งก็น้อยลงครั้งหนึ่ง
ต่อไปโอกาสได้พบนางก็คงยากขึ้นเรื่อยๆ
เจียงเซี่ยนเห็นเขาสีหน้าแย่ลงเรื่อยๆ จึงค่อยๆ หยุดพูด
หลี่เชียนบอกว่าเขาเป็นหวัดไม่ใช่หรือ?
เช่นนั้นนางพูดให้น้อยหน่อยดีกว่า!
ชาติก่อนหลี่เชียนกับนางไม่รู้จักใช้ชีวิตให้ดีตามแบบอย่าง นางจะดูถูกความสามารถของหลี่เชียนเพราะตอนนี้เขายังหนุ่มไม่ได้ หากพูดเป็นต่อยหอยอยู่ข้างหูเขาบ่อยๆ เหมือนหญิงชราที่ไม่วางใจและกลัวเขาจะหกล้ม เขาอาจจะไม่อยากฟัง
เจียงเซี่ยนถอนหายใจอย่างกลุ้มใจ
หลี่เชียนเห็นนางวิพากษ์วิจารณ์คนในวงราชการของซานซีเกือบทุกคนรวดเดียว ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
นางสามารถสืบเรื่องพวกนี้ได้ ก็คงจะใช้เวลาและสายสัมพันธ์ไปไม่น้อยกระมัง!
ไม่อย่างนั้นผู้หญิงที
