่เลี้ยงดูในวังหลังอย่างนาง จะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร
บุญคุณที่นางมีต่อเขา เกรงว่าชาตินี้เขาคงจะไม่มีตอบแทนได้แล้วเช่นกัน
ทันใดนั้นหลี่เชียนก็อยากทำอะไรให้นางเล็กน้อย
เขาคิดแล้วก็ลุกขึ้นรินชาและวางไว้ใกล้มือของเจียงเซี่ยน แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านดื่มชาสักหน่อยเถอะ! เรื่องพวกนั้นที่ท่านเอ่ย ข้าจำได้หมดแล้ว คนที่จะให้ข้าไปหา ข้าก็จะไปหาเช่นกัน ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงข้า…” เขาเอ่ยถึงตรงนี้ ก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ และเอ่ยว่า “ต่อไปข้ามีเรื่องอะไร เขียนจดหมายมาหาท่านได้หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนลังเลเล็กน้อย
หากนางแต่งงานกับจ้าวเซี่ยวจริง และติดต่อกับหลี่เชียนทางจดหมายอีกก็เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสม
ไม่แน่ถึงเวลานั้นหลี่เชียนกับจ้าวเซี่ยวอาจจะกลายเป็นศัตรูทางการเมือง
หากแต่งงานกับคนอื่นก็ยังพูดง่าย
“ดูสถานการณ์แล้วกัน!” นางตอบเลี่ยง “ไม่รู้ว่าถึงเวลานั้นในเมืองหลวงจะเป็นอย่างไร?”
หลี่เชียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนถูกคนชกหมัดหนึ่ง สีหน้าหม่นหมองลงในชั่วพริบตา
เจียงเซี่ยนเห็นเขาฝืนอยู่แบบนี้ก็ไม่ถือสาจริงๆ จึงเอ่ยว่า “หากเจ้ารู้สึกไม่สบาย ก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ! พรุ่งนี้เช้ามืดข้าก็กลับแล้ว เจ้าออกจากเมืองหลวงเมื่อไร? ถึงเวลานั้นข้าต้องไปส่งเจ้าไม่ได้แน่ เช่นนั้นก็อวยพรตรงนี้ก่อนแล้วกัน ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย คิดสิ่งใดสมปรารถนา และอนาคตยาวไกล”
เมื่อก่อนนางไม่เคยเร่งให้เขากลับเช่นนี้
