!
“ขอบคุณมาก!” หลี่เชียนเงียบไปครู่หนึ่ง และเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าอาจจะออกจากเมืองหลวงวันที่สิบ เดือนสาม หลังจากนั้นก็มุ่งหน้าไปกองบัญชาการซานซี ไม่กลับเมืองหลวงอีกแล้ว…”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า
หลิวตงเยว่ขอพบอยู่นอกประตู
เจียงเซี่ยนให้เขาเข้ามา
เขาคารวะนางอย่างประจบประแจง และเอ่ยว่า “ซื่อจื่อจิ้งไห่โหวได้รับของขวัญของท่านหญิงแล้วรู้สึกซาบซึ้งมาก จึงตั้งใจให้ผู้ติดตามที่อยู่ข้างกายมาขอบคุณท่านหญิงแทนเขาโดยเฉพาะ ท่านว่าเอ่อ…” เขาเอ่ยพลางมองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง เหมือนกำลังส่งสัญญาณว่าเขายังไม่รีบกลับอีก
มือของหลี่เชียนกำหมัด
แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาควรกลับแล้วจริงๆ
เขาอยู่ที่นี่ มีแต่จะขัดขวางเจียงเซี่ยนเท่านั้น
ทว่าเขาก็ยังไม่ตัดใจ จึงหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังมาก และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิง เช่นนั้น…ข้าขอตัวก่อน…”
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็ไปหยิบซองจดหมายที่ว่างเปล่าจากในห้องหนังสือมายื่นให้เขา และเอ่ยว่า “หวังว่าเจ้าจะไม่ต้องใช้”
สายตาของหลี่เชียนฉายแววงุนงง เขาจับซองจดหมายนั้น สัมผัสได้ถึงปึกกระดาษหนา
ปฏิกิริยาแรกของเขาคือเจียงเซี่ยนมอบตั๋วเงินให้เขา เขาเหมือนถือมันเทศที่ลวกมืออยู่ในมือ และรีบเอ่ยว่า “ข้าไม่สามารถขอ…”
“อย่าเอ่ยเร็วขนาดนั้น” เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “เจ้ารู้ว่าเป็นอะไรแล้วค่อยปฏิเสธข้าก็ไม่สาย”
หลี่เชียนคิดว่าเจียงเซี่ยนมักจะทำให้เขาประหลาดใจอยู่เสมอ จึงรับซองจดหมายไว้อย่
