งหนึ่งที่ต้นน้ำ
ตอนนั้นเขาก็เข้าใจหลักการหนึ่งแล้ว
เรื่องบางเรื่องหากไม่ไปทำ ก็จะไม่มีวันรู้ว่าสิ่งที่รอเราอยู่ข้างหน้าคืออะไร
หลี่เชียนยืนอยู่บนทางเดิน ได้ยินเสียงเสียดสีกันดังมาจากป่ารอบด้านยามที่ลมพัดผ่าน สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเคร่งขรึมและเด็ดเดี่ยว
ต้องไปรู้จักจินเซียวสักหน่อยอย่างที่เจียงเซี่ยนบอกหรือไม่?
หลี่เชียนกำลังครุ่นคิด
คนๆ หนึ่งเดินมาตรงหน้า
รูปร่างสูงโปร่ง สวมเครื่องแบบแม่ทัพระดับสาม มีใบหน้าที่งดงามจนไร้ซึ่งตำหนิ หล่อเหลาจนไม่มีทางที่ใครจะมองผ่านไปเฉยๆ
หลี่เชียนรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร
หรือว่านี่เป็นเจตนารมณ์ของสวรรค์งั้นหรือ!
หลี่เชียนยิ้มออกมา และเดินไปทางชายคนนั้น
“แม่ทัพจินใช่หรือไม่?” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส “ข้าชื่นชมท่านมานานแล้ว วันนี้ได้พบ สมคำร่ำลือจริงๆ”
จินเซียวไม่รู้จักคนๆ นี้
ทว่าใบหน้าที่มีรอยยิ้มอบอุ่นและเต็มไปด้วยแสงแดดของเขากลับทำให้จินเซียวรู้สึกชอบ
เขาผ่อนคลายการระวังตัว และเอ่ยว่า “ข้าคือจินเซียว ไม่ทราบว่าเจ้าคือ?”
“ข้าคือหลี่เชียนลูกชายของหลี่ฉางชิงแม่ทัพซานซีที่รับตำแหน่งใหม่” หลี่เชียนยิ้มกว้าง “คิดไม่ถึงว่าจะเจอแม่ทัพจินที่นี่…”
———————–
