ชสำนัก กลับหยิบดาบมาแทงจ้าวเซี่ยวจนบาดเจ็บด้วยตนเอง…
ไป๋ซู่คิดถึงตรงนี้ก็ต้องถอนหายใจให้เขา แล้วก็อดที่จะหยอกเจียงเซี่ยนเล่นไม่ได้
มีเหตุการณ์แทรกซ้อนนี้ จ้าวเซี่ยวน่าจะเป็นตัวเลือกสามีของท่านหญิงที่ไม่เปลี่ยนใจแล้วกระมัง?
เจียงเซี่ยนเหม่อลอยเล็กน้อย
เจ้าเสาไม้นั่นในชาติก่อน ที่แท้นางก็ยังไม่ค่อยรู้จักเขาจริงๆ
เป็นเพราะชาติก่อนเขาเป็นโหวที่รักษาการณ์ด่านชายแดน แต่นางเป็นไทเฮาที่อยู่เป็นหม้ายและยังว่าราชการหลังม่านด้วยหรือ?
ทันใดนั้นเจียงเซี่ยนก็คิดถึงหลี่เชียนอีก…
นางกับหลี่เชียน คนหนึ่งต้องเฝ้าดูแลราชวงศ์จ้าว อีกคนต้องพยายามหลุดพ้นจากการผูกมัดของราชสำนักเหมือนทั้งสองฝ่ายต่างเก่งกาจและไม่ยอมให้กัน จึงเป็นคนที่ไม่มีวันกลายเป็นพันธมิตรได้ไปด้วย
เรื่องบางเรื่องก็เพราะนางดึงดันเกินไป!
เจียงเซี่ยนคิดถึงเฉาเซวียนอีก
ชาติก่อนพวกนางประสบชะตากรรมเดียวกันจึงเข้าใจกันและกัน ทว่าชาตินี้คนหนึ่งเป็นท่านหญิงแห่งราชวงศ์ปัจจุบัน อีกคนเป็นกงแห่งราชวงศ์ปัจจุบัน เหมือนแม่น้ำสองสายที่ไหลจากตะวันออกไปตะวันตกอย่างเร็วมาก แต่ชาตินี้ไม่มีวันมาบรรจบกันแล้ว ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความสนิทสนมเหล่านั้นในชาติก่อนแล้ว มันจะเหลืออยู่ในความทรงจำของนางเพียงคนเดียวเท่านั้น
นางรู้สึกเสียใจเล็กน้อย จึงพูดปนหัวเราะกับไป๋ซู่ “ทางซื่อจื่อจิ้งไห่โหวนั้นก็ต้องไปเยี่ยมสักหน่อยจริงๆ เพียงแต่ข้าไม่ได้เจอเฉิงเอินกงมาหลายวันแล้ว เฉ
