ีกไม่กี่คำ นางในก็เข้ามาแจ้งว่าไป๋ซู่มาแล้ว
แยกกันเพียงแค่ยี่สิบกว่าวัน แต่เจียงเซี่ยนกลับรู้สึกเหมือนแยกกับไป๋ซู่มาหลายปีแล้ว
นางรอไป๋ซู่อยู่หน้าประตูวังฉือหนิง
ไป๋ซู่สวมเสื้อคลุมยาวลายเปี้ยนตี้จินสีกุหลาบม่วง ผมสีดำสนิทเปลี่ยนเป็นมวยทรงก้นหอยคู่แล้ว และติดดอกไม้ดอกใหญ่ย้อมสีเขียวขจี หน้าแดงเปล่งปลั่ง ท่าทางร่าเริง ดูสง่าผ่าเผย งดงาม และสุภาพ
เจียงเซี่ยนเข้าไปกอดแขนไป๋ซู่
ไป๋ซู่ยิ้มพลางมองสำรวจนางหัวจรดเท้า และเอ่ยว่า “ทำไมข้าถึงเห็นว่าเจ้าเหมือนจะสูงขึ้นอีกแล้ว?”
เจียงเซี่ยนถอนหายใจ และเอ่ยว่า “เพราะมักจะหิวมากกลางดึก”
ชาติก่อนนางก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
ทว่าเวลานั้นนางกลับจวนเจิ้นกั๋วกงและเข้าไปอยู่ในจวนองค์หญิงแล้ว นางอยู่จวนองค์หญิงเป็นเจ้านาย อยากทำอะไรก็ทำ ดังนั้นพ่อครัวในจวนมักจะลุกขึ้นมาทำของกินให้นางกลางดึก แต่ห้องเครื่องพอถึงตอนเย็นก็ใส่กุญแจ ไม่มีทางทำอาหารมื้อดึกให้นางได้ นางจึงจะตื่นขึ้นมาด้วยความหิวทุกคืน และกินของว่างสองชิ้น ฉิงเค่อเห็นว่านี่ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร สองสามวันนี้จึงทำบะหมี่ให้นางอยู่ในห้องชา
อาจจะเพราะอาหารจำเจเกินไป แม้เจียงเซี่ยนจะกินอิ่มก็มักจะรู้สึกยังอยากกินอีกอยู่ดี
นางคิดถึงช่วงเวลาที่กลับไปอยู่จวนเจิ้นกั๋วกงชั่วคราว
ไป๋ซู่อึ้งไป และเอ่ยว่า “เจ้าเด็กโง่ ทำไมไม่บอกข้าก่อน ข้าจะได้ให้คนส่งเส้นหมี่กับบะหมี่น้ำเข้ามา”
“รบกวนเกินไปแล้ว” เจียงเซี่ยนเอ่ย
