เจียงเซี่ยนรู้ตัวว่าตนเองสายตาไม่ได้เฉียบแหลมเทียบเท่าไทฮองไทเฮา
แทนที่นางจะลงมือเองโดยไม่รู้อะไรเลย สู้เลือกสักคนจากที่ไทฮองไทเฮาเลือกไว้ให้ดีกว่า
ไม่แน่จ้าวเซี่ยวก็อาจจะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเช่นกัน
นางนึกถึงความเคร่งขรึมที่เหมือนกับไร้ชีวิตชีวาของจ้าวเซี่ยวในชาติก่อนกับความอารมณ์ขันและช่างพูดที่เจอที่ห้องอุ่นตะวันออกของวังฉือหนิงเมื่อครู่…นี่ก็เป็นคนหนึ่งที่นางไม่เข้าใจเช่นกัน
หลี่เชียนดูเหมือนเป็นเพื่อนได้กับทุกคน ทว่าความจริงแล้วหัวใจของเขากลับถูกเปลือกที่แข็งมากห่ออยู่ชั้นหนึ่ง ซึ่งเจ้าไม่มีทางเปิดออกได้
จ้าวเซี่ยวดูเหมือนคอยรักษาระยะห่างกับทุกคน แต่ความจริงแล้ว?
เจียงเซี่ยนก้มหน้ายิ้มเยาะ
พอเห็นอากาศปลอดโปร่งที่หาได้ยาก นางจึงย้ายกล้วยไม้หลายกระถางที่นางเลี้ยงออกมารับแสงแดด
ฉิงเค่อช่วยจัดกระถางอยู่ข้างๆ ส่วนไป่เจี๋ยสั่งให้เหล่านางในที่ดูแลรับใช้ตากผ้าห่มในลานกว้าง
เจียงเซี่ยนถามฉิงเค่อ “วันมงคลของท่านหญิงชิงฮุ่ยยังไม่ได้กำหนดหรือ?”
“ยังเจ้าค่ะ” ฉิงเค่อเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไทเฮาตรัสว่าวันที่สิบเดือนเก้าเป็นวันที่ดี แต่ฮูหยินเป่ยติ้งโหวบอกว่าเดือนเก้ารีบร้อนเกินไป ไม่ทันได้ซื้อเครื่องเรือนให้เรียบร้อยด้วยซ้ำ ต้องเลื่อนไปเดือนสามปีหน้า ไทเฮาไม่เห็นด้วย จึงขอให้คนของสำนักหอดูดาวหลวงดูวัน สุดท้ายได้วันที่ยี่สิบสองเดือนสิบ วันที่หกเดือนสิบเอ็ด และวันที่สิบสี่เดือนสิบสอง ก็แล้วแต่ว่าสอง
