เจียงเจิ้นหยวนได้ยินก็อึ้งไป และเอ่ยว่า “เป่าหนิง หรือว่าเจ้าถูกใจจินเซียว…”
บิดาของจินเซียวเป็นแม่ทัพไท่หยวน ตัวจินเซียวเองก็อยู่กองบัญชาการอวี๋หลิน ตระกูลจินเป็นตระกูลขุนนางทหารที่มีชื่อเสียงทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
“เปล่า” เจียงเซี่ยนกุมขมับ มีลุงที่จินตนาการล้ำเลิศก็เหนื่อยหน่อยเช่นกัน “นี่เป็นคนละเรื่องกัน และข้าก็คิดมาตลอดว่ามิตรภาพไม่ยั่งยืน แต่ผลประโยชน์เป็นนิรันดร์ ถึงตระกูลเจียงกับตระกูลจินจะแต่งงานกัน ต่อหน้าผลประโยชน์มหาศาล เวลาที่ผลประโยชน์หมดสิ้น ก็พังทลายและแยกจากกันไม่เหลือชิ้นดี ท่านอย่าเชื่อมโยงการแต่งงานของข้ากับอนาคตของตระกูลเจียงเลย นั่นเป็นเพียงการทำสิ่งที่สวยงามอยู่แล้วให้สวยงามยิ่งขึ้นเท่านั้น ท่านอย่าได้หวังว่าจะให้ความช่วยเหลือในยามที่คนอื่นต้องการอย่างเด็ดขาด”
เจียงเจิ้นหยวนได้ยินก็อดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “เจ้านี่นะ ทำไมเจอเรื่องอะไรถึงไม่คิดไปในทางที่ดีบ้าง? แน่นอนว่าการแต่งงานไม่อาจผูกมัดคนสองตระกูลไว้ด้วยกันได้ แต่อย่างน้อยต่างฝ่ายต่างก็สามารถแลกเปลี่ยนในสิ่งที่ตนเองไม่มีได้ แล้วก็ได้พันธมิตรเพิ่มมาอีกหนึ่ง…”
บางทีอาจจะเพราะเห็นมามากเกินไป เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าตนเองกับลุงของตนเองมีความเห็นต่างกันในด้านนี้ ทว่าเวลานี้ก็ไม่ใช่เวลาคุยกันเรื่องความเป็นความตาย จึงไม่จำเป็นต้องเถียงกับลุงของตนเองว่าสิ่งใดถูกสิ่งใดผิด
นางยิ้มพลางฟังอย่างเงียบๆ รอให้เจียงเจิ้นหยวนพ
