แต่ไม่ว่าเจียงเซี่ยนจะรู้สึกหดหู่แค่ไหน ป้าสะใภ้ใหญ่เข้าวังมาแล้ว อย่างไรนางก็ต้องไปทักทายสักหน่อยอยู่ดี
นางรับประทานอาหารเช้าอย่างลวกๆ และไปที่ห้องอุ่นตะวันออก
ไทฮองไทเฮากับฮูหยินเจิ้นกั๋วกงต่างก็รับประทานอาหารเช้าแล้วเช่นกัน ทั้งสองคนกำลังนั่งคุยกันเสียงเบา
พอเห็นเจียงเซี่ยนเข้ามา ทั้งสองคนต่างก็เงียบเสียงด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม คนหนึ่งตบขอบเตียงอุ่นข้างกาย และเอ่ยว่า “เป่าหนิง มานั่งกับยายนี่” อีกคนก็ถามนางอย่างใส่ใจ “รับประทานอาหารเช้ามาหรือยัง?”
เจียงเซี่ยนเข้าไปคารวะผู้อาวุโสทั้งสอง แล้วนั่งลงข้างกายไทฮองไทเฮา นางยิ้มพลางทักทายฮูหยินเจิ้นกั๋วกง “รับประทานอาหารเช้าแล้วถึงรู้ว่าท่านป้ามา ทำไมท่านถึงมาเช้าขนาดนี้? ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ยินว่าท่านจะเข้าวังนี่นา?”
สตรีบรรดาศักดิ์จะเข้าวังต้องส่งสาส์นล่วงหน้า และคนที่เข้าเฝ้าอนุญาตถึงจะสามารถเข้าวังได้
ไทฮองไทเฮาก็เอ่ยว่า “ช่วงนี้ข้าก็ว่างและเบื่อไม่ใช่หรือ? จึงมอบป้ายคำสั่งให้ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงอันหนึ่ง นางจะเข้าวังก็แจ้งสักหน่อยก็พอ ไม่จำเป็นต้องเขียนสาส์นให้ยุ่งยากขนาดนั้นเสียทุกครั้ง”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็ยิ้มและเอ่ยกับฮูหยินเจิ้นกั๋วกงว่า “วันนี้ท่านก็คิดจะเก็บตัวอยู่ในห้องอุ่นกับเสด็จยายและซุบซิบคุยเรื่องลับกันอีกหรือ?”
ไทฮองไทเฮากับฮูหยินเจิ้นกั๋วกงได้ยินก็สบตากันและยิ้มอย่างรู้ใจ พลางเอ่ยว่า “เจ้าเด็กคนนี้ พูดอะไรน่ะ? นี่ก
