“อ้อ!” เจียงเซี่ยนสีหน้าแดงปลั่ง แล้วหมุนตัวจากไป
นางถามคำถามที่โง่เขลาขนาดนั้นออกไปได้อย่างไร!
หลี่เชียนมองภาพเงาด้านหลังของนางและหัวเราะ
เจียงเซี่ยนไม่กล้าหันกลับไป จึงมุ่งตรงเข้าไปในห้องอุ่น
คุณหนูสกุลซูกำลังพูด คนอื่นต่างก็ฟังกันอย่างเงียบๆ “… ‘ฝังแผ่นเหล็กในพื้นรองเท้า พอทำท่าวิ่งอย่างรวดเร็วก็เร็วราวกับขนนก’ ยังมีอีกแบบ ‘ใต้รองเท้ามีฟันแหลม ทำให้ยึดเกาะน้ำแข็งและคนไม่ล้ม’”
ทุกคนที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวต่างมองมา คุณหนูตระกูลซูที่พูดก็หยุดหัวข้อสนทนาไว้ แล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรพลางเอ่ยว่า “ท่านหญิง กลับมาแล้ว หิมะข้างนอกหยุดหรือยัง? ท่านรีบมานั่งผิงไฟเถอะ! ถึงอย่างไรเตาไฟใต้ห้องอุ่นนี้ก็ใช้อิฐก่อขึ้นมาใหม่ ข้าจึงมักจะรู้สึกว่ามีกลิ่นนิดหน่อย ถ่านกระดูกสีเงินนี้ดีกว่า ทั้งอุ่นและไม่มีกลิ่นแปลก”
ไป๋ซู่เข้าไปช่วยเจียงเซี่ยนถอดเสื้อคลุมกับฉิงเค่อ
“หิมะหยุดตั้งนานแล้ว” เจียงเซี่ยนตอบนาง “เจ้ากำลังพูดเรื่องเดินเล่นบนน้ำแข็งอยู่หรือ? คุณหนูซูรู้เยอะจริงๆ!”
คุณหนูสกุลซูเอ่ยด้วยหน้าตาสดใสว่า “ใช่แล้ว! คิดไม่ถึงว่าท่านหญิงก็รู้เหมือนกัน ข้าอ่านเจอในหนังสือ แต่ยังไม่เคยเห็นจริงๆ ภูมิลำเนาเดิมของตระกูลข้าจินหวาเจ้อเจียง แม้ฤดูหนาวที่นั่นจะหิมะตก แต่หิมะก็ร่วนเช่นกัน จึงเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งได้น้อยมาก ทว่าพอเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งแล้วก็ไม่กล้าเล่นบนผิวทะเลสาบเช่นกัน เพราะจะตกลงไปในทะเลสาบ ตอนที่ข้
