“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เจียงเซี่ยนตกใจเป็นอย่างมาก และรีบมองไปรอบด้าน ถึงพบว่าไม่รู้ว่าตนเองเดินมาถึงใต้ต้นไม้โบราณขนาดสองคนโอบที่แตกกิ่งก้านต่อกันเหมือนร่มซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องอุ่นตั้งแต่เมื่อไร ข้างกายนั้นนอกจากนางในกับขันทีที่รับใช้ตนเองแล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก บนพื้นน้ำแข็งที่อยู่ไกลๆ ธงหลากสีโบกสะบัดกำลังเป็นช่วงเวลาที่คึกคักพอดี นางถึงโล่งอก
หลี่เชียนมองนางและหัวเราะเล็กน้อย พลางเอ่ยว่า “นี่ก็เพราะข้าได้ยินว่าหน่วยองครักษ์กับกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครเล่นปิงฉิว[1]อยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ?”
การเล่นปิงฉิวก็เหมือนกับทำสงครามเช่นกัน ต้องเคลื่อนทัพ จัดวางกำลังทหาร และต้องวางแผน
จ้าวอี้ทำแบบนี้ก็เหมือนกับเผยไพ่ตายของตนเองให้หลี่เชียนดูแล้ว
แต่จ้าวอี้ในชาตินี้ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นไม่กี่ปีหลี่เชียนจะก่อกบฏ…นี่ก็ถือว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามยถากรรมเช่นกัน!
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียน และพยักหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ทว่าหลี่เชียนกลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ตลกมากจริงๆ
หน้าตาอ่อนวัยมาก แต่สีหน้ากลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง เหมือนกับเด็กที่แสร้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่
เขาอดที่จะลากแขนเจียงเซี่ยนและพานางไปหลังต้นไม้ไม่ได้ ขณะที่ปากยังบ่นว่า “ท่านจะยืนก็ยืนตรงที่ไม่โดนลมสิ! ไม่งั้นก็ไปที่กระโจมที่ประทับของฝ่าบาท ตรงนั้นมองเห็นชัดและเข้าใจ พี่ใหญ่ของท่านก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนไม่สนใจพวกกองกำลังรักษาพร
