ไป๋ซู่เห็นด้วยกับความคิดของเจียงเซี่ยนมาก
นางเป็นคนที่หมั้นแล้ว ก็ถูกชวนไปเล่นบนน้ำแข็งที่ทะเลสาบสือช่าด้วย ก็เพียงเพื่อปิดบังเรื่องน่าอายให้เหล่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ไม่ถูกเลือกในท้ายที่สุดเท่านั้น
พอถึงวันที่สิบ เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว แต่งหน้าแต่งตัวอยู่พักหนึ่ง บอกลาไทฮองไทเฮาแล้ว เจียงเซี่ยนจึงไปที่วังเฉียนชิง
จ้าวอี้เห็นนางห่อตัวด้วยเสื้อคลุมหนังเตียวที่ดำขลับแวววาว ขับให้ใบหน้าเล็กขาวผ่องเหมือนหิมะ นัยน์ตาคู่ที่สีดำและสีขาวแยกกันอย่างชัดเจนยิ่งเปล่งแสงแวววาวราวกับอัญมณี ทันใดนั้นก็รู้สึกภูมิใจและรู้สึกเป็นเกียรติขึ้นมา
เขาเอ่ยว่า “เจ้ามานั่งบนรถข้าเถอะ!”
“งั้นจ่างจูจะทำอย่างไร?” เจียงเซี่ยนปฏิเสธโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ “หม่อมฉันนั่งกับนางดีกว่า ยังได้คุยกันด้วย”
คนมองจ้าวอี้อยู่มากขนาดนั้น ไม่รู้ว่าเพราะจ้าวอี้กลัวจะเสียหน้าหรือชินกับความสัมพันธ์แบบนี้ระหว่างทั้งสองคนแล้ว จึงไม่ได้บังคับ และขึ้นรถพระที่นั่งไปทะเลสาบสือช่าคนเดียว
พวกเจียงลวี่รออยู่ที่ทะเลสาบสือช่าตั้งนานแล้ว
ตอนที่เจียงเซี่ยนลงจากรถ ยังเห็นอ๋องเหลียวด้วย
เขาล้อมวงคุยกับหลายคน และในนั้นก็มีจ้าวเซี่ยวด้วย
อาจจะเพราะได้ยินเสียง จ้าวเซี่ยวจึงเงยหน้ามองมา เจียงเซี่ยนบังเอิญมองไป ทั้งสองคนจึงสบสายตากันกลางอากาศพอดี
จ้าวเซี่ยวยิ้มให้นางอย่างสุภาพ
แต่เจียงเซี่ยนกลับพยักหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ถือว่าได้
