่างไร ระวังเลียนแบบคนอื่นแล้วได้ผลตรงข้าม!”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง!” คนนั้นเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “ข้าคิดว่าเท้าของข้าพอใช้ได้ แต่มือของท่านหญิงสวยจริงๆ ผิวขาวนวลผ่องราวกับหยก…”
ทั้งสองคนร่วมมือกันประจบประแจง จนทำให้คุณหนูสองคนของตระกูลวังซุบซิบคุยกับคุณหนูของตระกูลซู และปรายตามองพวกเจียงเซี่ยนตลอด สีหน้าฉายแววดูถูกเล็กน้อย
เป็นเรื่องยากมากจริงๆ ที่เด็กสาวจากตระกูลขุนนางฝ่ายบุ๋นจะเล่นกับเด็กสาวจากตระกูลแม่ทัพ!
เจียงเซี่ยนถอนหายใจอยู่ในใจ และรู้สึกเบื่อมาก สู้ออกไปดูเหล่าทหารเล่นปิงฉิวดีกว่า
นางส่งสายตาให้ไป๋ซู่ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายช่วยนางปิดบัง และหาข้ออ้างสักข้อออกจากห้องอุ่น
ตอนที่ออกจากวังยังมีหิมะปลิวว่อนอยู่บนท้องฟ้าเล็กน้อย จู่ๆ ตอนนี้อากาศก็เปลี่ยนเป็นปลอดโปร่งมาครู่หนึ่งแล้ว
แสงแดดที่สว่างไสวสาดส่องลงบนพื้นหิมะ จนตาลายและแสบตา ทำให้เจียงเซี่ยนอดที่จะหรี่ตาไม่ได้
“อย่ามอง!” จู่ๆ ก็มีคนพูดอยู่ข้างกายนาง “มองมากไปจะเป็นโรคตา” คนๆ นั้นพูดอยู่ก็หยิบหมวกม่านตาข่ายใบหนึ่งออกมาสวมลงบนศีรษะของนางในทันใด
เจียงเซี่ยนดึงหมวกม่านตาข่ายลงทันที แล้วก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ยิ้มได้แสบตากว่าหิมะเสียอีกของหลี่เชียน
———————
