ากขนาดนั้นอย่างแน่นอน”
มีสตรีที่ทำงานเย็บปักถักร้อยได้ล้ำลึกมากขนาดนั้นที่ไหนกัน ตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจบางตระกูลก็จะเชิญช่างเย็บปักถักร้อยที่มีชื่อเสียงหรือคนที่ทำงานเย็บปักถักร้อยดีมากแถบนี้มาช่วยทำรองเท้ากับถุงเท้า เพื่อพิธีแต่งงานที่สวยงาม
ไป๋ซู่เอ่ยว่า “อ้อ” และตบหน้าอกอย่างแสร้งทำเป็นวางใจ พลางเอ่ยว่า “ทำข้าตกใจหมดเลย! ข้ายังคิดว่าตอนนี้สังคมเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงจากตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจหรือตระกูลที่ค่อนข้างยากจนแต่งงานก็ต้องทำของขวัญสำหรับมอบให้ในการพบกันครั้งแรกเองกับมือทั้งนั้น”
หานถงซินโกรธจนหน้าเขียว ยั่วยุไป๋ซู่ไม่ได้ ก็ยิ่งยั่วยุเจียงเซี่ยนไม่ขึ้น นางจึงถลึงตาใส่คุณหนูสองคนของจวนอันกั๋วกงทีหนึ่งเหมือนพาลโกรธ
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เห็นนางอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ และคิดแต่จะคุยกับเจียงเซี่ยนเท่านั้น “ท่านหญิง ไข่มุกเม็ดนี้บนรองเท้าของท่านใหญ่มาก ดูความเงางามนี้ น่าจะเป็นไข่มุกเหอผู่ใช่หรือไม่? สองสามปีก่อนข้าก็ได้ไข่มุกแบบนี้มาสองเม็ดเหมือนกัน รู้สึกว่าฝังบนปิ่นปักผมไข่มุกก็ไม่มีอัญมณีชิ้นอื่นที่เข้ากันและเรียบเกินไป แล้วก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี จึงวางไว้อย่างนั้นมาตลอด ท่านหญิงก็ช่างคิดที่ฝังไว้บนรองเท้า ไว้วันหลังข้าจะกลับไปทำรองเท้าแบบท่านหญิงด้วยสักคู่”
ทว่าอีกคนกลับเอ่ยว่า “ท่านหญิงเท้าเล็ก ก็ย่อมใส่สวยอยู่แล้ว เจ้าเท้าใหญ่ขนาดนั้น จะเทียบกับท่านหญิงได้อย
