อีก
มองออกว่า นางอยากเกี่ยวดองกับจวนจิ้นอันโหวมาก
ไทฮองไทเฮาก็คิดว่าซื่อจื่อจิ้นอันโหวเป็นตัวเลือกที่ดีเช่นกัน ทว่าเห็นฮูหยินเป่ยติ้งโหวเอาแต่ร้องไห้อย่างลนลานจนไม่รู้จะทำอย่างไรดีแบบนี้ก็ทำหน้าคาดไม่ถึง
ไทฮองไท่เฟยรู้นิสัยของไทฮองไทเฮา จึงเตือนฮูหยินเป่ยติ้งโหวว่า “เวลานี้แล้ว ร้องไห้ไปมีประโยชน์หรือ? เจ้ารีบเล่าเรื่องนี้ให้ไทฮองไทเฮาฟังอย่างชัดเจนเสียดีๆ”
ไม่อย่างนั้นเรื่องราวก็คงยุ่งยาก…แม้ว่าเฉาไทเฮาจะถูกบีบบังคับให้ถอยกลับมาอยู่วังหลัง ทว่านี่เพิ่งจะไม่กี่วัน อิทธิพลยังคงอยู่ ฮ่องเต้ไม่มีทางที่จะลดเกียรติของเฉาไทเฮาด้วยเรื่องเล็กน้อยแบบนี้อย่างแน่นอน
ฮูหยินเป่ยติ้งโหวก็แลดูเข้าใจเช่นกัน นางเอ่ยอย่างกังวลว่า “เฉาไทเฮาขอให้ฮูหยินของราชเลขาธิการเหยียนมาสู่ขอ เอาวันเดือนปีและเวลาเกิดของเฉิงเอินกง…”
——————
