บทที่ 253 คนตัวเล็ก
แดนโพ้นทะเล เกาะร้างเงียบงันแห่งหนึ่ง
สายแสงทะยานเร้นเส้นหนึ่งแล่นวาบผ่านอากาศ ภายในคือชายหนุ่มผู้หนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียดเฉียบขาด
“ท่านแม่…ทำร้ายข้าจริงๆอย่างที่ท่านพ่อกล่าวรึ?”
ชายหนุ่มผู้นั้นก็คือ จงหมิง
นับแต่กลับจากแคว้นชิ่ง คนหนุ่มผู้นี้ดูแก่ชราขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่อายุขัยหาได้เสื่อมถอย กลับมีเส้นผมขาวแซมขมับขึ้นหลายเส้น
สายแสงลอยฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายตกลงยังเกาะว่างเปล่าแห่งหนึ่ง ทว่ากลับราวกับผ่านม่านน้ำโปร่งใสบางเบา ด้านนอกดูเวิ้งว้างไร้ชีวิต แต่เมื่อเข้าภายในกลับเห็นริมฝั่งมีเงาร่างนักพรตหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ รูปโฉมผุดผ่อง แก้มชมพูฟันขาว
“สหายเต๋าเซวี่ย”
จงหมิงแววตาสับสน พ่นลมหายใจยาว เดินขึ้นหน้าค้อมกายว่า
“ทำให้สหายต้องลำบากแล้ว บุญคุณครั้งนี้ จงหมิงจักมิอาจลืม”
หากลวี่หยางอยู่ ณ ที่นี้ ย่อมจดจำได้
นักพรตหนุ่มผู้นั้นคือ สวี่ซิน ผู้เคยเป็นศัตรูกับจงหมิงในศึกชิงวิถี บัดนี้กลับบรรลุเป็นเจินเหรินสร้างรากฐานแล้วเช่นกัน
“เลิกพร่ำไร้สาระเสียที”
สวี่ซินสั่นศีรษะ พูดพลางถอยหลัง ร่างค่อยๆ เลือนหายไปว่า
“ข้าไม่อยากข้องเกี่ยวกับเจ้า ดูแลตนเองให้ดีเถิด คุณชายน้อย”
สิ้นคำ ร่างก็แตกกระจายหายไป
จงหมิงได้แต่ทอดถอนใจในใจคิด
“ท่านพ่อกล่าวว่าท่านแม่คิดจะทำร้ายข้า, แต่เหตุใดจึงยังต้องให้ข้าทำตามคำสั่งของท่านแม่ออกทะเล?”
เมื่อคราวอยู่ในแคว้นชิ่ง ท่านพ่อจงกวงส่งเขาออ
