บทที่ 252 ความสำคัญของร่างจำแลง
“ซั่วฮ่วน..มีอะไรก็ค่อยพูดกันเถิด”
ภายในค่ายกล ซุ่ยอิ๋งทอดตามองซั่วฮ่วนที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว สุดท้ายก็ยอมวางทิฐิแห่งสายเลือดโอรสมังกร ก้มศีรษะมังกรลงต่ำ เอ่ยเสียงอ่อน
“บิดาข้าเป็นถึงเจินจวินแห่งประตูสี่สมุทร ข้ายิ่งเป็นสายเลือดแท้ หากเจ้าฆ่าข้า บิดาย่อมมีลางสัมผัส ครานั้นเจ้าก็ไร้ที่กลบฝังศพ เจ้าล้อมข้าไว้ก็เพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ หาใช่ต้องการปลิดชีวิต ขอสักเส้นทางรอด เหล่าสิ่งของบนตัวข้า เจ้าหยิบเอาได้ตามใจเถิด”
เมื่ออยู่ใต้ชายคา ย่อมต้องก้มศีรษะ
ซุ่ยอิ๋งเองก็อยากรักษาความแกร่ง ทว่าซั่วฮ่วนนั้นช่างไร้คุณธรรม ถึงขั้นใช้ระดับวางรากฐานขั้นปลาย จัดค่ายกลล้อมตนเช่นนี้
เมื่อพลังถูกข่ม ก็ไร้หนทางโต้กลับ
พอตั้งสติได้อีกครั้ง ตนก็ถูกซั่วฮ่วนปราบไว้ในค่ายกลแล้ว พลังเวททั้งร่างไม่อาจขับออก หากไร้กายมังกรคุ้มไว้ เกรงว่าป่านนี้จะกลายเป็นศพไปนานแล้ว
ไหนเลยจะไม่รู้ว่าซั่วฮ่วนคิดฆ่าจริง ซุ่ยอิ๋งจึงไม่กล้าแข็งกร้าวอีก เลือกก้มหัวอย่างเด็ดขาด ขอเพียงรักษาชีวิตไว้ได้เท่านั้น
ท่าทีโอนอ่อนฉับพลันเช่นนี้ ทำให้ซั่วฮ่วนถึงกับปรบมือหัวร่อ “แท้จริงแล้วเผ่ามังกรก็มิได้มีชื่อเสียงเกินจริง มิน่าเล่ามังกรแท้จึงเคยขนานนามตนว่าเป็นเจ้าสายน้ำทั่วหล้า แต่พอจ้าววิถีสี่องค์ปรากฏ มังกรเจินจวินก็ตัดสินใจละถิ่นแผ่นดิน ย้ายรังไปต่างฟ้า เหลือเพียงท้องทะเลในบัดนี้”
“เจ้า…!”
ซุ่ยอิ๋งเมื่อไ
