บทที่ 251 ซั่วฮ่วน
เมี่ยวอินเจินเหรินมองบุรุษหนุ่มรูปงามในกระจกน้ำ พลางวางสีหน้าเรียบเฉย หากในใจกำลังขบคิดไม่หยุด เตรียมรับคำถามที่จะมาเยือนจากอีกฝ่าย
ถึงอย่างไร “ซั่วฮ่วนเจินเหริน” ผู้นี้ก็มิใช่บุคคลสามัญ
หากจะกล่าวอย่างเคร่งครัด เขาคือผู้ฝึกตนจากต่างโลก ทว่าโลกทับซ้อนที่เขาสังกัดนั้นได้สูญสิ้นไปแล้ว ถูกเหล่าเจินจวินทำลายจนแหลกละเอียด ผสานกลืนเข้ากับแผ่นดินผืนนี้อย่างหมดสิ้น
เขาเป็นคนเดียวที่หลบหนีออกมาได้
หากลวี่หยางอยู่ ณ ที่นี้ ย่อมต้องจำเขาได้แน่ เพราะแต่ก่อนเคยหารือกับจงกวงถึงเรื่องนี้มาแล้ว เป็นเหตุบังเอิญในศึกชิงวิถีครั้งหนึ่ง
ในครั้งนั้น นิกายกระบี่หยก นิกายศักดิ์สิทธิ์ ราชสำนักเต๋า สุขาวดีเซิ่นเล่อ เหล่าเจินจวินแห่งทั้งสี่ฝ่ายร่วมกันเข้าจับโลกทับซ้อนนั้น เหล่าเจินเหรินขั้นวางรากฐานล้วนลงมือ เข้าปะทะจนเกิดมหาศึก ก่อนจะโค่นล้มโลกทับซ้อนนั้นลงมาได้ โลกนั้นเกือบหล่อหลอม “สมบัติแห่งการบรรลุมรรค” สำเร็จ หากมิใช่ถูกเจินจวินสกัดขาดลงเสียก่อน เกรงว่าฟ้าดินจะมีการแปรผันยิ่งนัก
และผู้ที่ได้รับเลือกจากโลกนั้นให้เป็น “บุตรแห่งโชคชะตา” ก็คือ ซั่วฮ่วน
หลังเหตุการณ์นั้น เขาก็เร่ร่อนไปทั่วทะเลนอก ไม่หยุดฆ่าฟันศิษย์ทั้งสี่นิกายที่ออกทะเลมาฝึกฝน ผู้คนมากมายล้วนคิดว่าเขาทำเช่นนี้เพราะต้องการล้างแค้น
ทว่าเมี่ยวอินเจินเหรินรู้ดีว่าสิ่งที่ซั่วฮ่วนต้องการหาใช่เพียงแค่แก้แค้น
ผู้ฝึกตนจากต่างแดนผู
