บทที่ 250 ยิงธนูก่อนแล้วค่อยวาดเป้า
เมื่อเห็นลวี่หยางที่แม้จะพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะกดข่ม แต่ก็ยังคงมีท่าทีที่ทนทานมิได้อยู่บ้าง เมี่ยวอินเจินเหรินก็คงรอยยิ้มไว้ พลางอดที่จะแสยะยิ้มในใจมิได้
เหอะ, ผู้ชาย!
เพียงพริบตา นางก็จงใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว, เมื่อครู่ยังทำท่าทียั่วยวนอย่างจงใจ, บัดนี้กลับกลับคืนสู่ท่าทีที่สง่างามและสูงศักดิ์อีกครั้ง
นางรู้ดีเกินไปแล้วว่าผู้ชายพวกนี้คิดอะไร หากจะใช้โฉมสะคราญล่อลวงผู้หนึ่ง การโยนกายใส่ตักนั้นเลวที่สุด หากจะได้ผลแท้จริง ต้องทำท่าเหมือนปฏิเสธแต่กลับเชื้อเชิญ คนพวกนี้ยิ่งไม่ได้ ยิ่งกระหาย ยิ่งถูกดึงถ่วง ยิ่งอยากครอบครอง นั่นแหละจึงจะควบคุมได้อยู่หมัด
“เป็นอย่างไร สหายเต๋าอยากพูดคุยกันบ้างหรือไม่?”
เมี่ยวอินเจินเหรินกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน ราวกับวาจายั่วยวนเมื่อครู่มิใช่นางเป็นผู้เอ่ย คล้ายกล่าวไปตามน้ำ โดยไม่ตั้งใจ
ชวนให้เดาใจไม่ออก ถึงกลับทำให้คันคะเยอใจยิ่งขึ้น!
แน่นอนว่า ลวี่หยางก็ตกตะลึงหนักขึ้นทันตา วาจาก็เร่งรีบขึ้นว่า “…ท่านฮูหยินยังไม่ได้บอก ว่ามาหาข้าครั้งนี้เพื่อเรื่องใด?”
“ข้าน้อยอยากไปโลกหมื่นยุทธครั้งหนึ่ง เพื่อกลั่นปราณเก็บวาสนา”
“แต่ทว่านอกโลกยิ่งอันตราย ข้าน้อยไร้ผู้คุ้มครอง”
เมี่ยวอินเจินเหรินถอนใจกล่าวว่า “แต่ก่อนข้าน้อยมีสามีช่วยเหลือ ทว่าบัดนี้สามีสิ้นแล้ว ข้าน้อยหาผู้ใดไว้ใจไม่ได้เลย”
พูดจบ นางก็เงยหน้ามองลวี่หยาง สีหน้าท่าทางทุก
