บทที่ 249 แยกแม่เหล็ก, พบเมี่ยวอิน
ระหว่างสนทนา ในมือหญิงสาวผู้นั้นก็ถือกาน้ำชา ซึ่งเริ่มส่งกลิ่นหอมบางเบาลอยเอื่อยออกมา ลวี่หยางเพียงได้กลิ่น ก็รู้สึกราวกับทั่วกายได้รับความสบายอย่างประหลาด
“เรียบร้อยแล้ว”
ถัดมาเพียงครู่เดียว เจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวินผู้นี้หยุดการเคลื่อนไหวที่เขย่ากาน้ำชาในมือ เมฆบางควบแน่นกลายเป็นถ้วยชาตรงหน้าลวี่หยาง นางรินชาลงจนเต็มถ้วย สีชาภายในเป็นเขียวปนน้ำเงินอมม่วงระยิบระยับ
“ดื่มเสียเถิด”
หญิงสาวผู้นั้นเพียงทอดสายตามองลวี่หยางอย่างสงบ มิได้อธิบายอันใด สีของชาดูประหลาดยิ่งนัก ชวนให้รู้สึกเหมือนใส่อะไรไว้
แต่ลวี่หยางกลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
“ขอบคุณเจินจวิน!”
เขายกถ้วยขึ้นดื่มหมดในรวดเดียว ท่าทีเด็ดขาดรวดเร็ว จนคิ้วงามของสตรีเบื้องหน้าเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกไม่ถึง
นี่ก็ไม่ลังเลรึ ? ภักดีถึงเพียงนี้เชียว ?
“ดูท่าว่า, กลับเป็นข้าที่คิดเล็กคิดน้อยไป” หญิงสาวแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ, จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อลุกขึ้น, หายไปจากที่เดิมอย่างเงียบเชียบ
ในศาลาชาที่รวมร่างด้วยเมฆเบาบาง สภาพแวดล้อมกลับอุดมด้วยพลังไม้โดยธรรมชาติ เป็นที่เหมาะอย่างยิ่งต่อการเข้าใจธาตุไม้ ลวี่หยางหลับตาแน่น รู้สึกเพียงว่าดวงจิตทั่วร่างกำลังแข็งแกร่งขึ้นจากถ้วยชานั้น
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงค่อยลืมตาขึ้นช้า ๆ
กำลังของเจินเหรินระดับวางรากฐานนั้น ต่างจากขั้นรวมลมปราณอย่างสิ้นเชิง ในหลายกรณีไม่มีปัญหาพล
