บทที่ 248 การเก็บเกี่ยวปราณ
เคล็ดพิสูจน์จากความว่างเปล่า…สมควรเป็นของข้า!
นี่คือความคิดเดียวที่ผุดขึ้นในใจลวี่หยางหลังจากฟังคำเตือนของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินจนจบ และความมั่นใจเช่นนี้ก็มาจากคัมภีร์ร้อยชาติที่เขาถือครอง
‘การพิสูจน์ผลแห่งความว่างเปล่า ปัญหาใหญ่ที่สุดคือหลังพิสูจน์สำเร็จแล้วจะถูกจ้าววิถีทอดทิ้งและกำจัดอย่างไร้เยื่อใย…แต่ข้าไม่เหมือนพวกนั้น ขอเพียงในชั่วขณะพิสูจน์ผลสำเร็จ ข้าทำการเริ่มใหม่ทันที แล้วนำมรรคผลแห่งผลนั้นติดกลับไป มรรคผลแห่งผลที่ถูกคัมภีร์ร้อยชาติชะล้างจนขาวสะอาด ไร้เหตุไร้ผล พวกจ้าววิถีจะจัดการข้าได้อย่างไร?’
ลวี่หยางแทบกลั้นหัวเราะไม่ไหว เพียงรักษาสีหน้าเคร่งขรึมไว้ขณะส่งสายตามองชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินจากไป
ครั้นร่างของจงกวงเจินเหรินแหลกสลาย เจินจวินลึกลับก็กลับคืนสู่เงามืด เหล่าเจินจวินทั้งหลายต่างคลายเหตุแห่งผลที่ปกคลุมเบื้องบน ฟ้าครามก็กลับมาแจ่มใสดังเดิม ราวกับไม่เคยเกิดศึกใหญ่ใด ๆ
“ตามข้ากลับเถิด”
ลวี่หยางหันไปมองกุมารมากสมบัติที่ยืนอยู่หน้าแดนมงคลด้วยสีหน้ากระวนกระวาย ไม่กล้าก้าวไปไหน ก่อนยิ้มน้อย ๆ เอ่ยว่า “สหายผู้นี้ยังมีคุณูปการอยู่ไม่น้อย”
เขาหาใช่จอมมารโหดร้ายไม่
ผู้ฝึกตนอิสระนั้นลำบากอยู่แล้ว สำนักเล็กนิกายย่อยยิ่งลำบาก ลวี่หยางยอมรับว่าเป็นผู้มีจิตเห็นอกเห็นใจผู้อื่น จึงไม่คิดลำบากจิตใจกับมากสมบัติ อีกต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายนั้นก็ไม่มีทร
