บทที่ 247 เลวทรามดั่งสัตว์เดรัจฉาน
‘มันอยู่ในแดนวิญญาณ’
ลวี่หยางมีสีหน้าครุ่นคิด แดนวิญญาณนั้นเขาไม่ได้แปลกหน้า นั่นคือแดนเวียนว่ายตายเกิด สถานที่ที่ดวงจิตนับหมื่นแสนหลั่งไหลกลับคืนไป ทว่า…“มัน” ที่ว่า หมายถึงสิ่งใดกันแน่?
“คือธาตุดินหยินแห่งเฉิน”
ในขณะนั้นเอง ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินที่อยู่ข้างเขาก็เอ่ยคำตอบขึ้นว่า “อั้งเซียว…แม้จะไม่อาจแน่ชัดว่าคือเขาหรือไม่ แต่ข้าก็ถือว่าเป็นเขาเถอะ”
“อั้งเซียวซ่อนดินหยินแห่งเฉินไว้ในแดนวิญญาณ โลกปัจจุบันมิอาจแตะต้อง ข้าคาดว่าเจ้าตัวก็น่าจะอยู่ที่นั่น ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนเขาตายแล้วถึงไม่มีข่าวว่าได้กลับชาติมาเกิด แม้แต่ครานี้ก็เช่นกัน แม้จะแสดงพลังบางส่วนออกมา แต่ก็เพียงเท่านั้น หาใช่ไร้ทางต้านทานไม่”
“เจ้าคนนี้ช่างกล้านัก”
“ดินหยินแห่งเฉินถูกเขาส่งเข้าสู่แดนวิญญาณ เขาจัดวางแผนการมาหลายพันปี เกรงว่าเขาคงหมายจะช่วงชิงตำแหน่งจ้าวแดนวิญญาณ”
“หากปล่อยให้เขาทำเงียบๆ เช่นนี้ ก็อาจสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ก็เป็นได้”
“แต่บัดนี้ถูกจงกวงเปิดโปงต่อหน้าฟ้า ทุกฝ่ายต่างจับตาเขา เขาจะทำสิ่งเดิมอีก ก็มิใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว”
ถึงตอนท้าย ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินก็เผยรอยยิ้มเยาะ หยอกล้ออยู่บนใบหน้าอันงดงาม
“ครานี้เจินจวินทั้งหลายร่วมกัน แม้ไม่อาจเอาชนะ แต่ก็ถ่วงรั้งเขาไว้ ทำให้ไร้แรงแทรกแซงการเปลี่ยนแปลงของดินธาตุเฉินทั่วทั้งใต้หล้ากลับสู่หยาง”
“น่าเสียดายที่จงกวงไม่อา
