บทที่ 246 จิตใจคนยากที่จะเปลี่ยนแปลงเจตจำนงแห่งฟ้าดิน
เหนือฟ้าสูง ณ ถิ่นแดนมงคลถ้ำสุริยันซึ่งแทบจะล่มสลายลงโดยสิ้นเชิง จงกวงยืนตระหง่าน มือทั้งสองไพล่หลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและไม่อยากพรากจาก มองดาวดวงหนึ่งบนฟากฟ้าที่ส่องแสงเรืองรอง
ดวงดาราแห่ง “ตะเกียงดับแสง”
แม้จนถึงยามนี้ ผลแห่งดาราดวงนั้นยังคงส่องแสงให้เขา ทว่าเขากลับไม่มีแรงใดหลอมรวมเข้ากับมันได้อีกแล้ว ทำได้เพียงเฝ้าดูแสงนั้นค่อยๆ มืดดับไป
เขาก้มลงมองสายตาตนเอง เห็นวิชาเทพประจำตนทั้งสี่สาย กลับปรากฏพลังหยินรางเลือนแทรกกลับเข้ามาในกระแสวารีมังกรในร่มเงาแห่งดินหยิน ซึ่งเขาเพิ่งพลิกฟื้นกลับเป็นดินหยางได้หมาดๆ พลังหยินนั้นไม่อาจถอนรากได้จนสิ้น เป็นเพราะเศษหยินท้ายสุดนี้เอง ที่ทำให้ความพยายามครั้งที่สองของเขาล้มเหลวอีกหน
“พลาดเพียงหนึ่งก้าว ผลย่อมแปรเปลี่ยนไกลพันลี้…นับว่าเจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นสมแล้วจริงๆ!”
แท้จริงแล้ว เจินจวินลึกลับผู้พลิกดินเฉินผู้นั้นได้วางแผนมานับพันปี แต่ละก้าวซ้อนลึก แฝงไว้ด้วยรากฐานยากหยั่งถึง
“แต่ข้าเพียงพลันเกิดใจคิดเท่านั้น”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของจงกวงก็แปรเปลี่ยนเป็นความไม่ยินยอมอีกครา ใช่แล้ว มันเป็นเพียงความคิดฉับพลันเท่านั้น…หากเขาได้เตรียมตัวมาตั้งแต่เนิ่นนาน ผลสุดท้ายคงมิเป็นเช่นนี้!
“ข้าพลิกสภาวะดินเฉินมากกว่าครึ่งโลกได้ นั่นหมายความว่ารากฐานของเจินจวินลึกลับผู้นั้นยังไม
