ด้ยิน สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยน นามแห่งจ้าววิถี กับความจริงที่ว่ามังกรละทิ้งแผ่นดินใหญ่ ถือเป็นข้อห้ามในประตูสี่สมุทร
เพราะมันทำลายศักดิ์ศรีของเผ่ามังกรโดยสิ้นเชิง
ทว่าเมื่ออีกฝ่ายฝีมือร้ายกาจนัก ก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนความโกรธ เอ่ยเสียงขุ่น “ซั่วฮ่วน! เจ้าเป็นคนต่างโลก คิดจะสู้ตายไปด้วยกันเชียวหรือ?!”
“ท่านมองตัวเองสูงไปหน่อยกระมัง”
รอยยิ้มบนหน้าซั่วฮ่วนค่อยๆ จางลง พลังเวททั่วร่างขยายกว้าง ไม่ต้องแสดงวิชาใด ก็ปรากฏภาพแม่น้ำใหญ่สายหนึ่ง แขวนอยู่บนฟากฟ้า ยาวขวางเหนือใต้
ชั่วพริบตา พลังในฐานะวางรากฐานหลอมรวมกับค่ายกล บังเกิดภาพอลังการดั่งเทพประทาน แสงน้ำสาดท่วมทั่วทั้งหกทิศ แผ่ล้นหมื่นลี้ ดุจทางช้างเผือกหลั่งจากฟ้า กระแทกลงบนร่างซุ่ยอิ๋ง กลายเป็นอำพันใสกระจ่างห่อหุ้มกายมังกรทั้งร่าง
“อ๊าาา!”
ซุ่ยอิ๋งยังคิดจะต่อต้าน ทว่าเมื่อซั่วฮ่วนใช้ฐานะวางรากฐานข่มลง ซ้ำยังจัดค่ายกลประกบ จึงแทบไร้ทางรอดแม้สักน้อย
เสียงคำรามมังกรอันแผ่วเบาค่อยๆ เลือนหาย
กระทั่งท้ายสุด ค่ายกลทั้งมวลก็ถูกซั่วฮ่วนเก็บกลับ ไม่มีร่องรอยหลงเหลือ กลายเป็นเม็ดยาเรืองแสงที่ตกสู่ฝ่ามือของเขา
จวบจนยามนั้น เขาจึงหันไปมองกระจกวิเศษ
“มังกรแท้หนึ่งตัว บำเพ็ญวิถีน้ำใหญ่ นำไปหลอมโอสถต้านภัยอย่าง ‘โอสถรวมธาตุเทวธารา’ ที่ท่านต้องใช้ ก็นับว่ามากพอแล้ว”
เมื่อได้ยินคำนี้ ที่แดนนิกายศักดิ์สิทธิ์ เมี่ยวอินเจินเหรินกลับรู้สึกขนลุกฝ่ามือเปียกชื้น
