ถึงเวลานี้แล้ว ไทฮองไทเฮายังห่วงหน้าตาของจ้าวอี้อยู่ และไม่ป่าวร้องเรื่องที่จ้าวอี้ทำออกมา
ตอนเย็นเจียงเซี่ยนอยู่คุยเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาที่กินข้าวต้มไปไม่ถึงครึ่งถ้วยก็กินไม่ลงอีก
“เสด็จยาย ถึงเวลานี้แล้ว เสด็จยายถือตราประทับของฮองเฮาไว้จะยังมีประโยชน์อะไร?” นางเตือนไทฮองไทเฮา “เรื่องนี้แม้แต่เฉาไทเฮาก็ทำตามพระประสงค์ของฝ่าบาท และยังช่วยจัดเตรียมคนปิดบังเรื่องอื้อฉาวไว้ให้ฝ่าบาทเรียบร้อยแล้วด้วย ทำไมเสด็จยายจะต้องเข้าไปยุ่งเรื่องนี้อีก? สุดท้ายก็จำเป็นต้องล่วงเกินทุกคน”
“เราจะเห็นการกระทำผิดในใต้หล้านี้และเพิกเฉยเพราะกลัวล่วงเกินคนไม่ได้” ไทฮองไทเฮาเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “เป่าหนิง หากให้ลูกชายของคนสกุลฟางเป็นลูกชายคนโตที่เกิดจากสนมของฝ่าบาท ข้าไปยมโลกแล้ว จะมีหน้าไปเจอเสด็จตาของเจ้าได้อย่างไร”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็อดที่จะพึมพำในใจไม่ได้
ท่านอยากเจอเขา เขาอาจจะไม่อยากเจอท่านก็ได้นะ?
ตอนที่เขามีชีวิตอยู่ก็โปรดปรานคนสกุลอันที่สุด
หากไม่ใช่เพราะคนสกุลอันวางตัวอยู่ในกรอบ ก็เกรงว่าตำแหน่งของท่านในวังนี้คงจะเปลี่ยนคนไปตั้งนานแล้ว!
เจียงเซี่ยนคิดถึงเรื่องพวกนี้ก็ถอนหายใจยาวเหยียดในใจอย่างแผ่วเบา
มีแต่นางหรือเปล่าที่ใจแคบแบบนี้ จนไม่อาจยอมให้คนอื่นขอโทษได้…
“แม้เฉาไทเฮาจะนิสัยร้ายกาจ แต่อย่างไรก็เป็นไทเฮาที่เคยสำเร็จราชการแทน” เจียงเซี่ยนเกลี้ยกล่อมให้ยายใช้ตราประทับด้วยเสียงอ่อนโยน
“หากเสด็จยา
