เจียงเซี่ยนยิ้มตาหยีและพยักหน้า
ชาติก่อนนางร่างกายอ่อนแอ ในฤดูหนาวแทบจะไม่ออกไปข้างนอก ครั้งแรกที่ออกไปข้างนอกคือตอนนางอายุเก้าขวบ เจียงลวี่ใช้หนังเสือผืนหนึ่งห่อตัวนางไว้ และอุ้มนางไปนั่งรถลากเลื่อนที่ทะเลสาบสือช่าด้วยกัน
นางจดจำความรู้สึกที่ลมหนาวปะทะหน้าตอนรถลากเลื่อนแล่นไปบนพื้นน้ำแข็งได้ตลอด
หลังจากนั้นนางไม่เป็นอะไรเลย แต่เจียงลวี่กลับถูกท่านลุงใหญ่ของนางตีอย่างแรง และยังให้ไปขอโทษไทฮองไทเฮาที่วังฉือหนิงด้วย
นางรู้ว่าเจียงลวี่สงสารที่นางไม่เคยเห็นและไม่เคยเล่นอะไรเลย
ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ได้เป็นเด็กแล้ว ทว่านางก็ยังอยากทำให้ท่านพี่มีความสุข
เจียงลวี่มองนางด้วยสายตาอ่อนโยนลง และยิ้มพลางลูบศีรษะนาง
เจียงเซี่ยนยืนอยู่ตรงนั้นและปล่อยให้เขาลูบอย่างว่าง่าย
หลี่เชียนเบิกตาโต
เขาสังเกตว่าเจียงเซี่ยนอยู่ต่อหน้าใครก็ว่านอนสอนง่าย แต่อยู่ต่อหน้าเขาจะโอหังและอวดดีเป็นพิเศษ เห็นเขาขัดหูขัดตาไปหมด
ทว่าเจียงเซี่ยนที่ไม่น่ารักแบบนี้กลับทำให้เขารู้สึกว่าน่าสนใจมากและน่าค้นหา
เขาอดที่จะเลิกคิ้วให้เจียงเซี่ยนไม่ได้ และยิ้มอย่างล้อเลียน พลางกระซิบข้างหูนางตอนที่เจียงลวี่จากไป “หากท่านไปได้ล่ะก็ ข้าจะสอนท่านเดินบนน้ำแข็ง”
ใครอยากให้เขาสอนกัน
เจียงเซี่ยนมุ่งหน้ากลับห้อง
หลี่เชียนแสยะปากยิ้ม และตามเจียงลวี่ไปอย่างรวดเร็ว
