ถึงแม้พวกเขาสองคนจะอายุยังน้อย ทว่าก็ยังมีเค้าโครงตอนโต เจียงจ้งสูงและผอมมาก หน้าตาหล่อเหลา ท่าทางสุภาพมีมารยาท ส่วนเจียงหานหน้าตาหล่อเหลา
ทั้งสองคนคารวะตอบเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อม
เจียงเจิ้นหยวนก็เอ่ยว่า “แม้เจียงเซี่ยนจะเป็นท่านหญิง แต่ก็เป็นน้องสาวของพวกเจ้าเช่นกัน ต่อไปพวกเจ้าต้องดูแลนางให้มากหน่อย รู้หรือไม่?”
ทั้งสองคนรับปากเป็นเสียงเดียวกัน
เจียงเจิ้นหยวนยิ้มอย่างพอใจ และให้เจียงลวี่ส่งเจียงเซี่ยนออกไปข้างนอก
ทว่าเจียงลวี่ส่งเจียงเซี่ยนถึงหน้าประตูใหญ่แล้วยังกำชับนางว่า “อย่าลืมล่ะ หากหน้าหนาวปีนี้เจ้าสบายดี ข้าจะพาเจ้าไปดูการละเล่นบนน้ำแข็งที่ทะเลสาบสือช่า”
เจียงเซี่ยนพยักหน้าติดกันหลายครั้ง และยิ้มอย่างอ่อนหวานพลางตอบว่า “ได้” ขึ้นรถม้าแล้วก็ยังหันไปเลิกม่านรถขึ้นมองออกไปข้างนอก จนกระทั่งมองไม่เห็นจวนเจิ้นกั๋วกงแล้วถึงจะนั่งให้ดีใหม่
รถม้ามุ่งหน้าไปทางเหนืออย่างเร็วมาก เลี้ยวครั้งเดียวก็ถึงประตูเสินอู่แล้ว
รถม้าของไป๋ซู่รออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว
นางลงจากรถม้าของตนเองมาขึ้นรถม้าของเจียงเซี่ยน และยัดเตาอุ่นมือให้เจียงเซี่ยนอันหนึ่ง พลางถามนาง “หนาวไหม?”
เจียงเซี่ยนก็ดึงเตาอุ่นมืออันหนึ่งออกมาจากใต้ฟูกข้างๆ และยัดให้ไป๋ซู่ พลางเอ่ยว่า “ที่ข้ามีหลายอันเลย!”
ไป๋ซู่เห็นแล้วก็ผิดหวัง และอดที่จะอิจฉาไม่ได้
