เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “นี่ก็ไม่เท่าไร ของนั้นข้ามีเยอะมาก ข้าเห็นว่าอาอวิ้นอายุยังน้อย ได้ให้นางเอากลับไปร้อยที่คาดผมและเครื่องประดับผมรูปดอกไม้สวมหลายๆ อันพอดี”
แม่ของเจียงอวิ้นยังอยากปฏิเสธ ฮูหยินเจียงก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากคนเป็นพี่สาวอย่างนางที่มอบให้อาอวิ้น ให้เจ้ารับไว้ เจ้าก็รับไว้เถอะ!”
แม่ของเจียงอวิ้นถึงรับไว้
เจียงเซี่ยนเดาว่านางคงมาจากตระกูลที่ฐานะไม่ค่อยสูงนักหรือไม่ตระกูลก็ตกต่ำไปนานแล้ว
บุรุษกับสตรีกินโจ๊กล่าปากันคนละโต๊ะ
ขันทีในวังนำโจ๊กมาให้แล้ว
เจียงเจิ้นหยวนกับฮูหยินเจียงไปรับโจ๊กแล้ว ยังมีถ้วยหนึ่งที่นำมาให้เจียงเซี่ยนโดยเฉพาะ เจียงเซี่ยนขี้เกียจไปขอบคุณฮ่องเต้ จึงให้ฉิงเค่อไปบอกขันทีคนนั้นว่าอากาศหนาว กลัวจะเป็นหวัด และนางขอบคุณฮ่องเต้
ฉิงเค่อออกไปถ่ายทอดคำพูด
อาสะใภ้สิบหกแม่ของเจียงจ้งกับอาสะใภ้เจ็ดแม่เลี้ยงของเจียงหานต่างมองนางอย่างตกใจจนปิดไม่มิด
เจียงเซี่ยนกลัวว่าจะทำให้พวกนางตกใจ จึงจำเป็นต้องเอ่ยว่า “เรื่องนี้เสด็จยายทรงอนุญาตเป็นพิเศษเจ้าค่ะ”
ทั้งสองคนต่างไม่เคยเข้าวัง ก็ไม่รู้กฎระเบียบของในวังเช่นกัน ยังเข้าใจว่าเป็นสิทธิพิเศษที่ไทฮองไทเฮาให้เจียงเซี่ยนจริงๆ จึงต่างพากันโล่งอก
เจียงเซี่ยนเตรียมตัวกลับวังแล้ว
เจียงเจิ้นหยวนเรียกเจียงเซี่ยนออกไปพบเจียงจ้งกับเจียงหาน
