ตอนที่เจียงอวิ้นเข้าวังไปคารวะนางก็อายุสิบสาม และเป็นหญิงงามที่รูปร่างผอมบาง หน้าตางดงาม และทุกคนในวังชื่นชมแล้ว
พอเจียงอวิ้นเห็นว่าจู่ๆ เจียงเซี่ยนก็อยู่ในห้องด้วย ก็รีบหยุดเท้าและยืนตัวตรงอยู่ตรงนั้น พลางถามแม่ของเจียงจ้งเสียงเบา “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านอาสะใภ้สิบหก อาอวิ้นมาคารวะพวกท่านแล้วเจ้าค่ะ!” แล้วก็กะพริบตาพลางถามเจียงเซี่ยน “ท่านคือท่านพี่ท่านหญิงของข้าหรือ?”
เจียงเซี่ยนอดที่จะยิ้มไม่ได้ และเอ่ยว่า “ข้าชื่อเจียหนาน”
เจียงอวิ้นยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย และเข้ามาคารวะนางอย่างเรียบร้อยเหมือนผู้ใหญ่
เจียงเซี่ยนมองสิ่งที่ตนเองสวมอยู่ ก็ไม่มีอะไรเหมาะจะเป็นรางวัล จึงสั่งไป่เจี๋ยที่รับใช้อยู่ข้างกาย “ไปเอาไข่มุกเหอผู่มาให้คุณหนู”
ไป่เจี๋ยยิ้มพลางขานรับและจากไป
แม่ของเจียงจ้งตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน
เจียงอวิ้นรู้เพียงว่าตนเองได้รางวัลจากท่านหญิง จึงขอบคุณเจียงเซี่ยนอย่างดีใจ ตอนที่แม่ของนางเข้ามา นางก็ตะโกนเสียงดังแล้ว โดยไม่รอให้แม่ของนางคารวะพวกฮูหยินเจียงว่า “ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านพี่ท่านหญิงมอบไข่มุกเห่อผู่ให้ข้า”
แม่ของเจียงจวิ้นดูอ่อนวัยกว่า รูปร่างผอมเพรียว หน้าตาสะสวย เหมือนเด็กสาวอายุสิบแปดสิบเก้า พอได้ยินก็ตกใจมากจนหน้าถอดสี รีบเข้ามาขอบคุณเจียงเซี่ยนและปฏิเสธทางอ้อม
