“โธ่!” ฝางจื่อชิงรีบเดินไปกอดเจียงเซี่ยนไว้ในอ้อมแขน และเอ่ยว่า “เจ้านี่นะ ลุงเจ้าก็ไม่ได้บอกว่าจะให้เจ้าแต่งงานไปวันนี้เสียหน่อย ทำไมเจ้าถึงร้องไห้ขึ้นมา? ไม่ต้องร้องไห้แล้ว ระวังตาบวมแล้วจะไม่สวย”
นางปลอบใจเจียงเซี่ยน พลางมองเจียงเจิ้นหยวนด้วยสายตาโมโห ส่งสัญญาณให้เขากับเจียงลวี่ออกไปก่อน นางจะได้คุยกับเจียงเซี่ยนเป็นการส่วนตัว
เจียงเจิ้นหยวนกับเจียงลวี่เจอน้ำตาที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันของเจียงเซี่ยนต่างก็ตกตะลึง
ทั้งสองคนสบตากันอย่างไม่เข้าใจ และออกจากห้องพักผ่อนอย่างแผ่วเบา
ป้าสะใภ้ปล่อยให้เจียงเซี่ยนร้องไห้ในอ้อมกอดของนาง พลางลูบผมเจียงเซี่ยนอย่างอ่อนโยน และปลอบเจียงเซี่ยนเสียงเบา “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ทุกเรื่องมีลุงและพี่ใหญ่ของเจ้า พวกเราไม่กลัว ไม่กลัว”
เจียงเซี่ยนร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางพยักหน้า ความเจ็บปวดรวดร้าวในใจก็เหมือนระบายออกไปตามน้ำตานี้เช่นกัน จึงรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว
ฝางจื่อชิงหยิบผ้าเช็ดหน้าจะเช็ดน้ำตาให้นาง
“ข้าทำเอง!” เจียงเซี่ยนรับผ้าเช็ดหน้าไป เสียงยังคงสะอึกสะอื้นเล็กน้อย
นางเปิดประตูเรียกสาวใช้ประจำตัวของตนเองตักน้ำร้อนเข้ามา ถึงพบว่าเจียงเจิ้นหยวนกับเจียงลวี่ไม่ได้เดินไปไหนไกล แต่ยืนอยู่ใต้ต้นทับทิมข้างบันไดอย่างเงียบๆ
พอเห็นในห้องมีความเคลื่อนไหว เจียงเจิ้นหยวนกับเจียงลวี่ต่างก็เดินมาอย่างรวดเร็ว และเอ่ยเสียงเบาว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
“แค่ร้องไห้” ฝางจื่อชิงเอ
