เวลาชั่วพริบตาเด็กทารกที่อ่อนแอเหมือนลูกแมวนั้นก็เติบโตเป็นหญิงสาวและรู้จักวางแผนเพื่อพี่สาวของตนเองแล้ว พูดถึงจ่างจูนั่นก็อายุมากกว่าเจียงเซี่ยนเพียงสิบวันเท่านั้น…เจียงเซี่ยนก็ถึงวัยที่ต้องคุยเรื่องแต่งงานแล้วเหมือนกัน!
เจียงเจิ้นหยวนแค่คิดเช่นนี้ ในใจก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างลึกซึ้ง
หลานสาวของเขาคนนี้เป็นญาติเพียงคนเดียวที่น้องชายแท้ๆ ของเขาทิ้งเอาไว้ อย่างไรก็ต้องหาผู้ชายดีๆ ที่เก่งกล้าสามารถ หน้าตาหล่อเหลา และสง่าผ่าเผยมาเป็นคู่ชีวิตให้นาง
ในสมองเจียงเจิ้นหยวนคิดถึงบรรดาตระกูลในเมืองหลวงที่สร้างคุณูปการต่อแคว้นอย่างใหญ่หลวงและวีรบุรุษหนุ่มที่ตนเองเคยได้ยินมาอย่างเร็วมาก ตัดสินใจว่ากลับไปแล้วหลายวันนี้จะให้ฮูหยินของตนเองออกไปนั่งคุยที่บ้านคนอื่น จะได้รู้จักกันมากขึ้น และมีคนให้เลือกในเบื้องต้นหลายๆ คน
เจียงเซี่ยนก็ถามถึงเรื่องของเจียงลวี่ “ทำไมถึงให้เขาไปกองบัญชาการปัญจทิศรักษานคร แม้แต่ค่ายทหารภูเขาตะวันตกก็ดีกว่าที่นั่น!”
ก่อนหน้านี้เจียงลวี่ดำรงตำแหน่งแม่ทัพโหยวจีอยู่ที่กองบัญชาการต้าถง
กองบัญชาการปัญจทิศรักษานครยังรับผิดชอบส่วยของแต่ละตลาดด้วย งานทั้งเยอะและจุกจิก หากไม่ใช่คนที่อยากหาประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ จากในนั้นก็จะไม่ชอบไป
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่ากองบัญชาการปัญจทิศรักษานครทำให้เจียงลวี่ดูแย่ลง
