นแบบนี้อีก เจียงเซี่ยนคิดว่าไป๋ซู่สมองมีปัญหาอย่างสิ้นเชิง แต่เวลานี้คิดดูแล้ว ไม่แน่ไป๋ซู่อาจจะเสียใจกับคนที่เจอเหตุการณ์คล้ายกับตนเองก็ได้…
ทว่าเจียงเซี่ยนยังไม่เคยเจอคุณหนูใหญ่ไช่ ดังนั้นตอนที่หานถงซินเดินจูงหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่ผมดำและตาใสแจ๋วมาแนะนำกับนางอย่างรวดเร็วนั้น นางก็อดที่จะมองคุณหนูใหญ่ไช่อีกหลายครั้งไม่ได้
คุณหนูใหญ่ไช่ยิ้มให้เจียงเซี่ยนอย่างสุภาพมาก และชมเจียงเซี่ยน “ปิ่นปักผมบนศีรษะท่านหญิงอันนี้สวยจริงๆ เป็นปะการังสีแดงเจียระไนใช่หรือไม่? ขนาดเท่าไข่นกพิราบ หาได้ยากจริงๆ!”
สีหน้าของนางทั้งจริงใจและเปิดเผย ทำให้คนสังเกตเห็นว่านางชมจากใจจริงได้ง่ายมาก
ช่างเป็นผู้หญิงที่เป็นตัวของตัวเอง
เจียงเซี่ยนอดที่จะรู้สึกชอบนางขึ้นมาไม่ได้ จึงยิ้มพลางถามนางกับหานถงซิน “ข้างนอกมีอะไรน่าสนใจหรือ?”
คุณหนูใหญ่ไช่กับหานถงซินต่างเม้มปากยิ้ม ไม่ตอบ แต่สายตากลับแวววาว เป็นประกายระยิบระยับ
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ที่แท้ก็ต้องเก็บเป็นความลับด้วย!”
ทั้งสองคนปิดปากยิ้ม ไม่ยอมบอกนาง
ข้างหลังนางกลับมาเกิดความวุ่นวายพักหนึ่ง
คุณหนูใหญ่ไช่กับหานถงซินก็มองไปทันที นัยน์ตาสดใสกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
แล้วเจียงเซี่ยนก็ได้ยินคนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เฉิงเอินกงมาแล้ว!”
—————
