เฉาไทเฮาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ พอมีคนที่พึ่งพาอาศัยได้แล้วก็ผ่อนคลายลงทั้งตัว
จ้าวอี้ได้ยินมารดาของตนเองเสนอว่าจะอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก
แบบนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องเจอมารดาของเขาบ่อยๆ อีกแล้วเช่นกัน
เขาจะทำอะไรก็สามารถหลบเลี่ยงสายตามารดาของเขาได้แล้ว
แล้วก็ได้เป็นเจ้าของวังทั้งหกนั้นอย่างแท้จริงแล้วเช่นกัน
จ้าวอี้ตกลงโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ “เสด็จแม่ ไม่ใช่ว่าข้าจะอกตัญญูต่อเสด็จแม่ เพียงแต่ข้าอายุมากแล้ว คงจะไม่ทำอะไรเลยและพึ่งพาเสด็จแม่ไปตลอดแบบนี้ไม่ได้ หลังจากเสด็จแม่ไม่ว่าราชการหลังม่านอีกแล้ว ข้าจะกตัญญูต่อเสด็จแม่ให้มากขึ้น อย่าว่าแต่เสด็จแม่อยากอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วเลย ต่อให้อยากอยู่ที่วังคุนหนิงต่อ ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะห้ามเช่นกัน…”
เขาขอแค่เฉาไทเฮาอยู่ห่างจากเขา เขาก็รับปากอย่างไม่มีข้อจำกัด
เฉาไทเฮาอดที่จะมองอ๋องเจี่ยนครั้งหนึ่งไม่ได้
เป็นอย่างที่นางคิด นัยน์ตาของอ๋องเจี่ยนฉายแววตกใจ
เฉาไทเฮารู้สึกภูมิใจเล็กน้อย
ก่อกบฏตามจ้าวอี้!
ตอนนี้พวกเจ้ารู้ว่าพวกเจ้าถืออะไรอยู่ในมือแล้วใช่หรือไม่?
ภายภาคหน้าพวกเจ้ายังต้องลำบากมากกว่านี้!
หากไม่ได้เห็นเจียงเจิ้นหยวนยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเสาไม้ นางก็จะยิ้มออกมาแล้ว
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” เฉาไทเฮาดื่มชาอึกหนึ่ง สงบสติอารมณ์ แล้วเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “ฝ่าบาทฆ่าเฉากั๋วจู้ ข้าจึงไม่มีคนที่ใช้งานได้แล้ว ต
