เฉาไทเฮาตกใจ
ข้างกายนางมีคนรับใช้มากมาย องครักษ์เล็กๆ คนหนึ่งกล้าบุกมาถึงตรงหน้านางตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เฉาไทเฮาต่อสู้ในสถานการณ์ที่ยากลำบากมาโดยตลอดจึงความรู้สึกไวมาก ไม่อย่างนั้นนางก็ไม่มีทางเป็นไทเฮาที่สำเร็จราชการแทนคนแรกในราชวงศ์ปัจจุบันได้เช่นกัน
นางลังเลเล็กน้อยและลุกขึ้นยืนทันที พลางสั่งนางในที่มาบอก “เข้ามา!”
นางในออกไปข้างนอกด้วยสีหน้าลนลาน
เฉาไทเฮาหันหน้าเข้าหากระจกและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วไปตำหนักหลักที่อยู่ข้างๆ
หลี่เชียนสีหน้ากังวล เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ดาบยาวอยู่นอกฝัก บนผมก็ยังมีหญ้าแห้งติดอยู่เล็กน้อย เหมือนทะลุออกมาจากในป่า กระเซอะกระเซิงมาก
หัวใจของเฉาไทเฮาร่วงลงไปแล้ว
นางมองคนที่มาอย่างเย็นชา
หลี่เชียนก้าวมาข้างหน้าสองสามก้าวและคุกเข่าลงตรงหน้าเฉาไทเฮา แล้วเอ่ยเสียงร้อนใจว่า “ไทเฮา กระหม่อมคือหลี่เชียนหลี่จงเฉวียนบุตรชายคนโตของหลี่ฉางชิงแม่ทัพฝูเจี้ยน ไทเฮารีบเสด็จเถอะพ่ะย่ะค่ะ! ใต้เท้าเฉาถูกสังหารแล้ว ฝ่าบาทกับเจิ้นกั๋วกงกำลังพาคนมาทางนี้ บอกว่าจะบังคับให้ไทเฮาพระราชทานอำนาจคืนให้ฝ่าบาท…”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” เฉาไทเฮายากที่จะปิดบังความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวในใจได้ นางลุกขึ้นยืนทันที และถามอีกครั้งอย่างเสียงสั่น “เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ?”
บางทีเฉาไทเฮาก็คงจะไม่เคยคิดฝันเหมือนกันว่าตนเองจะมีวันนี้กระมัง!
หลี่เชียนแอบคิดในใจ ทว่าเสียงกลับยิ่งร้อนใจมากขึ้น และเอ่ย
