“ไม่ใช่ ไม่ใช่” เขาแสดงท่าทางซื่อสัตย์จงรักภักดีออกมาทันที แล้วประคองแขนเจียงเซี่ยนอีกครั้งอย่างจริงใจและเป็นห่วง “ข้าไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรควรไม่ควร หากไม่มีท่านหญิง ตระกูลหลี่จะมีโอกาสนี้ได้อย่างไร ข้าไม่มีทางกลับคำอย่างเด็ดขาด ข้าถึงกับใส่ผงสลอดลงไปในถ้วยชาของท่านพ่อเยอะมาก เพราะกลัวเขาจะทำลายงาน เขาท้องเสียจนไม่มีแรงเดิน จึงมาอวยพรวันเกิดให้ไทเฮาที่ภูเขาวั่นโซ่วไม่ได้แล้ว…ป้ายคำสัตย์นั้นในเมื่อให้ท่านแล้วก็แน่นอนว่าให้ท่านเป็นคนจัดการ จะซ่อนไว้ก็ดีหรือให้ใครก็ตาม…แต่ท่าน เมื่อครู่ทำไมถึงไม่สบาย? ไปเรียกหมอหลวงที่ตรวจให้ท่านประจำมาดีกว่า ถึงจะไม่เป็นไรก็ตรวจชีพจรปกติสักหน่อย ข้ามาก็เพราะอยากดูว่าท่านทำอะไรอยู่? ถึงแม้เจิ้นกั๋วกงจะให้ข้าลงมือไปตามสถานการณ์ แต่ข้าเดาว่าน่าจะลงมือคืนนี้ ข้ากลัวว่าท่านจะถูกไทเฮาเรียกไปอยู่เป็นเพื่อนนาง…ท่านอย่าได้คิดว่าจวนเจิ้นกั๋วกงขจัดความกังวลและภัยอันตรายอะไรให้ฝ่าบาทเชียว ชีวิตคนมีเพียงชีวิตเดียว เห็นคุณค่าของตนเองหน่อย ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตของตนและทุกคนในครอบครัวไปเสี่ยง! อีกอย่าง เป็นผู้ชายจะให้ผู้หญิงออกหน้าไม่ได้ ทุกครั้งที่ข้าอ่านตำรา และอ่านเจอพวกฮ่องเต้ที่ให้องค์หญิงไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับต่างเผ่านั้น ก็รู้สึกว่าคนแบบนี้ไม่มีทางเป็นฮ่องเต้ที่มีพระปรีชาสามารถจนทิ้งชื่อเสียงอันดีไว้ในประวัติศาสตร์ได้อย่างแน่นอน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพว
