ทำไมทุกครั้งที่คุยกับเขา เขาถึงสามารถพูดเรื่องไร้สาระออกมามากมายได้เป็นต่อยหอย?
เจียงเซี่ยนเหนื่อยจนไม่มีแม้แต่แรงโกรธเขาแล้ว
นางชี้ไปที่ประตูใหญ่และเอ่ยว่า “เจ้าไปซะ!”
หลี่เชียนไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย และยังคงเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ แต่ท่านต้องจำไว้ว่า คืนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามออกไปนอกประตูนี้” แล้วก็ถามนางอย่างจริงใจเป็นพิเศษอีก “คนรับใช้ในตำหนักนี้เป็นคนที่อยู่ข้างกายท่านทั้งหมดใช่หรือไม่? หากข้าปรากฏตัวอย่างกะทันหัน พวกเขาจะไม่ไปฟ้องเรื่องของท่านใช่หรือไม่? ก่อนไปข้าต้องบอกพวกเขาสักหน่อย ให้พวกเขาไปเชิญหมอหลวงสักคนมาตรวจท่าน นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ…”
ในที่สุดเจียงเซี่ยนก็ทนไม่ไหวแล้ว นางเหมือนแมวที่โมโห กระโดดและผลักหลี่เชียนไปนอกประตู “เจ้าออกไปเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นข้าจะเรียกองครักษ์แล้ว!”
————-
