าก็คงจะไม่ได้กลอนรักที่ฝ่าบาทเขียนให้คนสกุลฟางมาง่ายๆ แน่ เจ้าคิดว่าไทฮองไทเฮากับไทเฮารู้เรื่องนี้แล้ว จะจัดการอย่างไร?”
ซ่งเสียนอี๋นิ่งไป
แน่นอนว่านางรู้
คนสกุลฟางต้องตายเพื่อเกียรติของฮ่องเต้อย่างแน่นอน
ไม่เพียงเท่านี้ พวกคนที่รู้เรื่องก็อย่าได้คิดที่จะมีชีวิตอยู่แม้แต่คนเดียว
จนกระทั่งรู้ว่าฮ่องเต้จะฆ่านาง นางถึงได้ลนลานขึ้นมา คิดทบทวนหลายครั้งก็เจอท่านหญิงเจียหนานที่ไม่เห็นแม้แต่ฮ่องเต้กับไทเฮาอยู่ในสายตา
และนี่ก็เหมือนเป็นการพนัน ในเมื่อนางเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดกับท่านหญิงเจียหนานก็จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยท่านหญิงเจียหนานแล้ว
“ท่านหญิง” นางกัดฟัน และเอ่ยว่า “ได้โปรดสอนข้าด้วย!”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยว่า “พูดถึงเรื่องนี้ก็ไม่ยากเช่นกัน สำคัญคือเจ้ากล้าที่จะเสี่ยงเพื่อหาทางรอดหรือไม่”
มาถึงเวลานี้แล้ว ต่อให้นางไม่กล้าจะมีประโยชน์อะไร
ซ่งเสียนอี๋ใจเย็นลง ใบหน้าฉายแววเด็ดเดี่ยวจริงจัง และตอบคำเดียวว่า “กล้า” อย่างรวบรัดทว่าหนักแน่น
เจียงเซี่ยนถึงกดเสียงเบาลง และเอ่ยว่า “วิธีที่ดีที่สุดก็คือเจ้าเอาหลักฐานนี้ไปหาไทเฮา…”
ซ่งเสียนอี๋ได้ยินก็อกสั่นขวัญหาย
หากนางสามารถไปหาเฉาไทเฮาได้ก็คงไปตั้งนานแล้ว
เฉาไทเฮาจะต้องให้คนสกุลฟางไปตายอย่างแน่นอน แต่ฮ่องเต้กลับอยากเก็บคนสกุลฟางไว้ ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร นางก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้น
เจียงเซี่ยนเห็นก็ขมวดคิ้ว และเอ่ยว่า “เจ้าไม่เคยได้ยินคำพู
