หมู่ฮองไทเฮา ถึงแม้ตอนที่ฮ่องเต้เซี่ยวจงเสียชีวิต นางจะปลงไม่ตกจนฝังตนเองไปพร้อมกับฮ่องเต้ด้วย ไม่ได้เสวยสุขกับความมั่งคั่งและอำนาจใดๆ แต่นางเป็นผู้ให้กำเนิดฮ่องเต้องค์ก่อน เวลาคนอื่นเอ่ยถึงคนสกุลอัน ไม่รู้ว่าอิจฉาและเคารพแค่ไหน…
หัวใจของซ่งเสียนอี๋ร้อนขึ้นมา และเอ่ยเสียงเบาทันทีว่า “ท่านหญิง ข้ารู้ว่าท่านหมายความว่าอย่างไรแล้ว ไว้จบวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮาแล้ว ข้าจะไปหาไทเฮา…”
ถึงเวลานั้นก็คงสายไปแล้ว
เฉาไทเฮาถูกคุมขัง ดูแลแค่ตนเองยังไม่สามารถ ยังจะมีแรงเหลือไปจัดการคนสกุลฟางที่ไหน ต่อให้ตั้งตัวได้และจะจัดการคนสกุลฟาง ใครจะมาเป็น ‘มารดาผู้ให้กำเนิด’ แก่จ้าวสี่ เกรงว่าเฉาไทเฮาก็ไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่าเช่นกัน
“เจ้าไปเสียตอนนี้เลยดีกว่า” เจียงเซี่ยนเตือนซ่งเสียนอี๋ “หลังจากวันเฉลิมพระชนมพรรษาของเฉาไทเฮา หากฝ่าบาทต้องการให้เจ้ากลับไป ข้าก็ไม่อาจขวางเขาได้เช่นกัน”
ซ่งเสียนอี๋สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาในทันใด และรีบเอ่ยว่า “ท่านหญิง ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า แล้วเอ่ยกับนางว่า “เรื่องอื่น เจ้าก็ต้องตัดสินใจเองแล้วว่า…ไปแล้วจะพูดอย่างไร? เอ่ยปากตอนไหนดี? และจะปลีกตัวออกมาอย่างไร…ถึงข้าจะอยากสอนเจ้าก็สอนไม่ได้เช่นกัน”
“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ!” ซ่งเสียนอี๋สีหน้ากลับมาเป็นปกติแล้ว และคุกเข่าคำนับเจียงเซี่ยน “บุญคุณอันใหญ่หลวงของท่านหญิง ข้าจะไม่มีวันลืม หวังเพียงว่าวันหน้า
