ี่คนไม่สังเกตผูกคอตาย
นางไม่คิดถึงลูกชายของตนเอง ไม่คิดถึงความเจริญรุ่งเรืองในโลกนี้หรือ?
แล้วเจียงเซี่ยนก็นึกถึงตอนที่เมืองหลวงถูกบุกยึดในชาติก่อน ในวังห้ามให้เห็นอาวุธสังหาร นางถือสารหนูอยู่ในมือ นึกถึงการตายของคนสกุลฟาง ก็อดที่จะรู้สึกไม่ได้ว่าโชคดีที่ไม่กล้ากินยา หากนางกินยาทันที จะรอจนหลี่เชียนบุกเข้ามาได้อย่างไร…
ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เกิดขึ้นได้
อย่างน้อยเพราะนาง ชาตินี้หลี่เชียนจึงถูกดึงเข้ามาพัวพันด้วย
เรื่องราวยังไม่ถึงตอนจบในท้ายที่สุด ไม่มีใครรู้ว่าจะเป็นอย่างไร
หากครั้งนี้ท่านลุงล้มเหลว นางควรจะทำอย่างไร?
เฉาไทเฮาต้องคิดบัญชีราชสำนัก จึงยังไม่มีเวลามาสนใจนางชั่วขณะ
ถึงแม้ท่านลุงจะบอกให้นางอดทนกับความอัปยศอดสูชั่วคราว เพื่อการะทำการที่ยากลำบากให้สำเร็จ และต่อไปก็ยกลูกคนหนึ่งให้สืบทอดตระกูลเจียง ทว่านางมีชีวิตอยู่ไปจะมีความหมายอะไร?
ใช้ชีวิตต่อไปเช่นนี้?
ในชีวิตที่เต็มไปด้วยการลอบวางแผนทำร้าย อับจนหนทาง และฝืนอดทน…
เช่นนั้นทำไมนางยังต้องมาเกิดใหม่อีก?
ทว่าหากเลือกความตาย นางควรจะตายอย่างไรเล่า?
นางไม่มีทางกินสารหนูอย่างเด็ดขาด
ปรอท…ได้ยินว่าตายเร็วมาก
ตอนที่ยังไม่อยากฆ่าคนสกุลฟาง ก็ได้ยินว่าสารหนูตายเร็วมากเช่นกัน…
คำเล่าลือล้วนไม่เป็นความจริง
พอเจียงเซี่ยนคิดว่าตนเองอาจจะตายได้ สองขาก็เหมือนอ่อนยวบ
นางเรียกไป่เจี๋ยเข้ามา “ปูเตียงให้ข้า ข้าจะนอนสักตื่น ใครมาก็ห้ามปลุกข้าทั้ง
