้วกระมัง?
ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่ท่านฝูอวี้เอ่ยถึงหวังไหวอิ๋นต่อหน้าบิดาเขาก็คงจะไม่บอกบิดาเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจว่าหวังไหวอิ๋นอ่านบันทึกประวัติศาสตร์อะไรไปบ้างแล้ว
คงจะเจอโดยบังเอิญกระมัง?
หลี่เชียนคิดอย่างกังวลและหวาดกลัว
นัยน์ตาที่เหมือนสะท้อนดวงดาวทั้งท้องฟ้ากลับหัวของเจียงเซี่ยนปรากฏขึ้นในความทรงจำของเขาอีกครั้ง
นางจะเป็นสตรีแบบที่บังเอิญเจอโดยไม่คาดคิดได้อย่างไร?
ในสมองของหลี่เชียนเสียงดังเซ็งแซ่
นางน่าจะมีความสามารถแบบนี้ถึงจะถูก! เพียงแต่ไม่มีช่องทางให้นางได้แสดงฝีมือ แล้วก็ไม่มีใครตั้งใจไปฝึกฝนนาง…ก็เหมือนที่คนใต้หล้ามักจะพูดว่า คนที่มีความสามารถโดดเด่นมีมากมาย ทว่าคนที่ค้นพบผู้ที่มีความสามารถนั้นกลับมีน้อยมาก
ท่านหญิงเจียหนานไม่ใช่สตรีธรรมดา
นางเฉลียวฉลาด หลักแหลม สุขุม สุภาพ เยือกเย็น ไม่วู่วาม มีสติปัญญา ใจเย็น มีไหวพริบ คาดเดาเหตุการณ์และวางแผนเก่ง สามารถพลิกแพลงไปตามสถานการณ์ได้…
ความดีงามทั้งหมดที่หลี่เชียนสามารถคิดได้นั้น เขารู้สึกว่ามีอยู่ในตัวเจียงเซี่ยนหมดแล้ว
ดังนั้นตอนที่เซี่ยหยวนซีเห็นว่าคนรอบข้างต่างเริ่มยุ่งอยู่กับการช่วยเจียงเซี่ยนลงจากเรือ และไม่มีใครสนใจหลี่เชียนอีกแล้ว เขาจึงส่งสายตาให้หลี่เชียน ส่งสัญญาณให้หลี่เชียนลอบจากไปอย่างเงียบๆ เสียเลย แต่หลี่เชียนก็ส่ายหน้าให้เซี่ยหยวนซี และบอกว่าตนเองจะคุกเข่าต่อไปอย่างไร้เสียง จนกว่าจะมีขุนนางที่
