มีระดับสูงพอออกหน้าช่วยพูดกับท่านหญิงเจียหนานให้เขา
แบบนี้ก็เติมเต็มความหวังดีของเจียงเซี่ยนแล้ว
ต่อไปเหล่าคนเก่าแก่ที่มีสิทธิพูดในราชสำนักเอ่ยถึงเรื่องภูเขาวั่นโซ่วขึ้นมา ก็มีเหตุผลมาอธิบายแล้วว่าทำไมตระกูลหลี่ถึงตัดสินใจติดตามเฉาไทเฮาอย่างแน่วแน่
เซี่ยหยวนซีร้อนใจมาก
แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นผู้ช่วยของหลี่เชียน และค่อนข้างรู้ใจกับหลี่เชียนดี เขาคิดอยู่ชั่วครู่ก็เข้าใจเจตนาของหลี่เชียน
เขาให้อวิ๋นหลินคอยปกป้องความปลอดภัยของหลี่เชียนอยู่ที่นี่ และออกจากท่าเรือวารีเคียงพฤกษาไปอย่างเงียบเชียบ ไปหาเฉากั๋วจู้ที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยองครักษ์ในเวลานี้
หลี่เชียนคุกเข่าอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังยืดตรง สีหน้าสงบนิ่งและเยือกเย็น
ไม่เหมือนกำลังรับการลงโทษ เหมือนกำลังสักการะเทพเจ้าและพระพุทธเจ้า
เจียงเซี่ยนออกมาจากห้องโดยสารบนเรือ มองแวบเดียวก็เห็นหลี่เชียนแล้ว
นางอดที่จะพยักหน้าเล็กน้อยไม่ได้
ท่าทางถ่อมตนและเยือกเย็น สุขุมลุ่มลึก ไม่ทำให้ความคิดชั่ววูบของนางผิดหวังจริงๆ
นางคิดไม่ถึงว่าหลี่เชียนตอนอายุสิบแปดปีก็มีจิตใจ ความคิด และเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้แล้ว
มิน่าเล่า พออายุยี่สิบสามเขาก็คุมตระกูลหลี่แล้ว
เสือต่อให้ตกลงสู่ที่ราบก็ยังเป็นเสืออยู่ดี!
เจียงเซี่ยนถอนหายใจเล็กน้อยในใจ
นางลงจากเรือด้วยสีหน้าจริงจัง ฉิงเค่อพยุงนางขึ้นเกี้ยวที่มีคนหามสี่คนซึ่งรออยู่ข้างๆ แล้วปล่อยม่านลง ออกจากท่าเรือวารีเคียงพฤ
