กษา
ฝูงชนค่อยๆ แยกย้ายกันไป
ใครบางคนไปดึงหลี่เชียน “ท่านหญิงไปแล้ว ท่านยังคุกเข่าอยู่ที่นี่ทำไม?”
หลี่เชียนยังคงรักษาท่าทางเมื่อครู่ไว้เช่นเดิม และปฏิเสธความหวังดีของคนนั้น “ขันทีหมิ่นเป็นคนรับใช้ข้างกายไทเฮา ท่านหญิงเจียหนานคุยกันไม่ถูกคอก็สามารถโยนคนลงไปในทะเลสาบได้ แล้วนับไม่ประสาอะไรกับองครักษ์ที่ฐานะต่ำต้อยอย่างข้า? ท่านไม่จำเป็นต้องมาเกลี้ยกล่อมข้าอีก ระวังจะทำให้ตัวท่านเองทำผิดไปด้วย ถึงอย่างไรข้าก็เป็นองครักษ์ของวังคุนหนิง ใต้เท้าเฉาคงจะไม่ดูข้าถูกกลั่นแกล้งโดยไม่ทำอะไรเลยหรอก!”
คนๆ นั้นฝืนยิ้มออกมา
องครักษ์ระดับเจ็ดตัวเล็กๆ อย่างเจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครกัน?
ไทเฮายังจะไปตำหนิท่านหญิงเจียหนานที่รับเงินเดือนชินอ๋องเพื่อเจ้างั้นหรือ?
เจ้าไม่เห็นว่าเวลาเฉิงเอินกงหลานชายแท้ๆ ของไทเฮาเจอท่านหญิงเจียหนานก็ยังต้องเดินทางอ้อม…
ทว่าถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องของคนอื่น และเขากับหลี่เชียนก็ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว
คนๆ นั้นส่ายหน้าและจากไป
คนอื่นเห็นแล้วต่างก็ทำเหมือนหลี่เชียนไม่มีตัวตน คนที่ใจดีก็อ้อมผ่านไป ส่วนพวกคนที่เจตนาไม่ดีก็ตั้งใจเดินผ่านตรงหน้าหลี่เชียน มองไปไกลๆ เหมือนหลี่เชียนกำลังคุกเข่าให้พวกเขา
อวิ๋นหลินเห็นแล้วก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
แต่หลี่เชียนกลับเหมือนไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว เขาคุกเข่าอยู่ตรงนั้นพลางคิดถึงสิ่งที่ตนเองคิด
หัวหน้าหน่วยองครักษ์ในเวลานี้คือเฉากั๋วจู้
ว่
