ใครอยู่บนนั้น
ทีนี้แม้แต่ใจของหลี่เชียนก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
คนที่ไม่อยากก่อเรื่องขนาดนั้น ต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแค่ไหน สะสมความกล้าไว้เท่าไรถึงจะสามารถโยนคนที่พึ่งพาอาศัยเฉาไทเฮาลงไปในทะเลสาบได้…ตัวเขาก็ดันยุ่งเรื่องคนอื่นจนทำลายงานของนางเสียได้
หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เขาน่าจะส่งคนไป ‘ช่วย’ หมิ่นโจว…
ทว่าเวลานี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว
หลี่เชียนครุ่นคิดเล็กน้อย และคุกเข่าข้างเดียวลงข้างกาบเรือเสียเลย แล้วเอ่ยเสียงดังอีกครั้งว่า “ข้าหลี่เชียนหลี่จงเฉวียนองครักษ์วังคุนหนิง ขอพบท่านหญิงเจียหนาน หวังว่าท่านหญิงเจียหนานจะเมตตาเจียดเวลาอันมีค่าให้ขอรับ”
บนเรือยังคงเงียบสนิทเช่นเดิม
หลี่เชียนทำได้เพียงคุกเข่าอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย
—
ใต้ต้นไม้สูงใหญ่ที่ห่างจากท่าเรือไปไม่ไกล อวิ๋นหลินที่ไม่รู้ว่าถอนตัวออกจากฝูงชนไปอย่างเงียบเชียบตั้งแต่เมื่อไรเห็นสถานการณ์ก็อดที่จะเอ่ยเสียงเบากับเซี่ยหยวนซีที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้ “คุณชายทำแบบนี้ จะไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ตระกูลหลี่กับตระกูลเจียงมีสัญญาต่อกันแล้ว
หากถูกสงสัยเพราะหลี่เชียนสนิทกับเจียงเซี่ยนมากเกินไปก็ยุ่งยากแล้ว
“ไม่เป็นไรหรอก!” เซี่ยหยวนซีมองหลี่เชียนที่คุกเข่าตัวตรงและสูงเหมือนต้นสนเขียวขจี ความงุนงงฉายวาบผ่านไปในดวงตา และเอ่ยว่า “คุณชายมีค่ามากแค่ไหนในสายตาของเจ้ากับข้า ในสายตาของราชนิกุลในเมืองหลวงก็เป็นแค่ลูกชายของแม่ทัพคนหนึ่งเท่านั้น
