นรอบคอบแค่ไหนก็อาจจะเกิดความผิดพลาดได้ทั้งนั้น หากล้มเหลว นางจะทำอย่างไร?
หลี่เชียนว้าวุ่นใจขึ้นมาทันที
ในความทรงจำของเขา เจียงเซี่ยนไม่ใช่คนที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่แบบนี้
ไม่เพียงเท่านี้ นางยังเงียบมากด้วย
กระทั่งเงียบจนเหมือนปลีกตัวอยู่เหนือเรื่องราวทั้งหมด
หากเรื่องไม่ไปถึงตัวนาง นางก็จะไม่ออกหน้าอย่างเด็ดขาด
เรื่องอะไรที่ทำให้นางโกรธจนกลายเป็นแบบนี้ได้?
พอคิดถึงตรงนี้ หลี่เชียนก็หน้านิ่งไปเล็กน้อย
เขาทำแบบนี้ ถือว่าช่วยชีวิตผู้ช่วยขันทีหมิ่นแล้วหรือไม่…
เฉาไทเฮามีอำนาจมาก ไทฮองไทเฮาก็หลบเลี่ยงอำนาจที่แข็งแกร่งของศัตรูตลอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่านหญิงเจียหนานที่ได้รับการปกป้องจากไทฮองไทเฮา
หากไม่ใช่ว่าโกรธสุดขีดแล้ว นางจะทำแบบนี้ได้อย่างไร?
นางคงจะต้องโกรธมากแน่ๆ!
นัยน์ตากลมโตตอนที่เจียงเซี่ยนจ้องตนเองปรากฏขึ้นในความทรงจำของหลี่เชียน
เขารู้สึกกระวนกระวายเป็นอย่างมากในทันใด ไม่สบายใจเหมือนนั่งอยู่บนพรมเข็ม เขายิ้มให้อวิ๋นหลินที่มารายงานเขาอย่างเจ็บปวด และเดินไปข้างกาบเรืออย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยเสียงดังว่า “หลี่เชียนหลี่จงเฉวียนองครักษ์วังคุนหนิงขอพบท่านหญิงเจียหนาน ขอท่านหญิงเจียหนานโปรดเมตตาเจียดเวลาอันมีค่าให้ด้วยขอรับ”
จากคำพูดที่ใช้เขายอมรับว่าเขาล่วงเกินเจียงเซี่ยนแล้ว
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นอื้ออึงที่ริมฝั่ง
หมิ่นสี่ยิ่งหน้าซีด ท่าทางเหมือนจะเป็นลม
บนเรือมังกรเงียบสนิท ราวกับไม่มี
