จ้าวอี้ขมวดคิ้วอย่างที่เห็นได้น้อยครั้ง สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรทั้งนั้น และขึ้นเกี้ยวไป
สายตาที่ซ่งเสียนอี๋มองเจียงเซี่ยนแทบจะเรียกได้ว่ารู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณ
เจียงเซี่ยนแสร้งทำเป็นไม่เห็น และไปพบไทฮองไทเฮา
ไทฮองไทเฮาถามถึงการไหว้ลูกสาวและลูกเขย เจียงเซี่ยนปลอบใจไทฮองไทเฮาอยู่หลายวัน จนถึงวันที่สิบสองเดือนสิบก็สั่งให้ฉิงเค่อส่งของที่ควรนำไปด้วยทั้งหมดให้หลิวเสี่ยวหม่าน นางอยู่คุยเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาจนถึงดึกดื่น หยอกให้ไทฮองไทเฮายิ้มได้ แล้วถึงกลับตำหนักตงซาน
ไป๋ซู่รอนางอยู่ตลอด
พอเห็นนางกลับมาก็รีบเร่งนาง “รีบเข้านอนเถอะ! นี่ก็ยามจื่อ[1]แล้ว ทางวังเฉียนชิงบอกว่า ยามอิ๋น[2]จะออกเดินทางไปภูเขาวั่นโซ่ว”
เจียงเซี่ยนหาวและงีบไปสองชั่วยามก็ถูกไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อปลุก
ตั้งแต่นางฟื้นคืนชีพมา นางยังไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้ จึงไม่ค่อยชินนัก
ปล่อยให้ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อแต่งตัวให้อย่างสะลึมสะลือ แล้วนางก็นั่งเรือไปภูเขาวั่นโซ่วพร้อมกับจ้าวอี้
บนเรือ จ้าวอี้ยังตั้งใจเข้ามาเยี่ยมนางโดยเฉพาะด้วย ถามนางว่าอยากไปชมทิวทัศน์สองฝั่งตรงกาบเรือหรือไม่
เจียงเซี่ยนไม่อยากอยู่กับจ้าวอี้มากนักอยู่แล้ว
นางจึงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด และบอกว่าตนเองนอนไม่ค่อยหลับ จึงอยากจะนอนต่อ
จ้าวอี้หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจนัก และจากไปอย่างอารมณ์ดี
