พูดก็พูด ทำไมทุกครั้งเขาถึงสามารถคุยเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันได้อย่างเรื่อยเปื่อย?
ต้นไม้โบราณต้นนั้นโตจนกิ่งและใบเจริญงอกงามแค่ไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย?
เขายังคิดจะมานั่งรอที่ต้นไม้โบราณนี้ต่อตอนหน้าร้อนอีกหรือ?
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียน และรู้สึกว่าสมองของตนเองเริ่มกระตุกจนเจ็บขึ้นมาแล้ว
“ในเมื่อองครักษ์หลี่ไม่มีธุระอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” นางเอ่ยอย่างเกรงใจปนห่างเหิน และหันตัวจากไปทันที โดยไม่มองหลี่เชียนด้วยซ้ำ
หลี่เชียนรู้สึกแปลกใจอีกครั้ง
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ นางไม่ถามอะไรอีกสักหน่อย?
ก็จากไปอย่างว่องไวแบบนี้หรือ?
ผู้หญิงคนนี้ไร้เดียงสาหรือว่าเชื่อใจเขามากเกินไปแล้ว?
หลี่เชียนยิ้มพลางส่ายหน้า
ทว่าในใจกลับมีคำตอบอยู่อย่างเลือนราง
คนที่แม้ว่าเขาจะลอบวางแผนทำร้ายเฉาไทเฮา ลอบวางแผนทำร้ายตระกูลเจียงก็ยังสามารถทำตัวตามปกติได้ จะไร้เดียงสาได้อย่างไร…
เขามองภาพเงาด้านหลังของเจียงเซี่ยน จนกระทั่งเจียงเซี่ยนหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว จึงค่อยๆ ไปที่ห้องเวรของตำหนักอู่อิง
เจียงเซี่ยนกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตำหนักตงซานก่อน แล้วไปรับประทานอาหารค่ำเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาที่ห้องอุ่นตะวันออกพร้อมกับไป๋ซู่
ไป๋ไทฮองไท่เฟยก็อยู่เช่นกัน และกำลังพูดคุยกับไทฮองไทเฮาอยู่ พอเห็นพวกนางเข้ามาก็หยุดคุยทันที และยิ้มพลางเรียกมากินข้าว “…กำลังรอพวกเจ้าอยู่พอดี” แล้วถามพวกนางอีก “ไม่เห็นทั้งบ่าย พวกเจ้าเก็บ
