ตนเองกำลังคิดอะไรอยู่บ้าง
เขาได้รับสัญญาณเตือนจากภรรยาก็เบาเสียงลง และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เจ้าบอกข้ามาให้ชัดเจน”
เจียงเซี่ยนจึงเอ่ยคำพูดที่คิดไว้เรียบร้อยแล้วก่อนหน้านี้ให้ท่านลุงฟัง “…เสด็จยายเห็นเฉาไทเฮาไม่สนใจฝ่าบาท ก็เลยอยากให้นางในที่ชื่อซ่งเสียนอี๋ที่อยู่ข้างกายฝ่าบาทบอกให้ฝ่าบาทรู้เรื่องทางโลก ใครจะรู้ว่าฝ่าบาทกลับไม่สนใจนางแม้แต่นิดเดียว เสด็จยายก็ไม่อาจบังคับได้เช่นกัน และฝ่าบาทก็บอกว่าอยากแต่งงานกับข้าพอดี ข้าว่าซ่งเสียนอี๋นั่นก็ไม่เลว จึงเอ่ยปากอีกครั้ง แต่ฝ่าบาทกลับปฏิเสธท่าเดียว ตอนนั้นข้ายังคิดว่าทำไปเพราะข้า จึงคิดว่าฝ่าบาทไม่ยอมก็ช่างเถอะ ต่อไปฝ่าบาทโปรดใคร ข้าก็ยกย่องคนนั้นแล้วกัน ข้าปักถุงเงินเอง ว่าจะส่งไปให้ฝ่าบาท แต่ก็กลัวเฉาไทเฮารู้แล้วจะทำให้เขาลำบาก จึงไปหาคนสกุลฟาง แม่นมของเขา”
“คิดไม่ถึงว่านางขอลาป่วย แล้วก็ไม่ปรากฏตัวในวังมาสองเดือนกว่าแล้ว แต่ในใบลากลับขอไว้แค่สิบวัน”
“ท่านก็รู้ว่าสามีของแม่นมฟางรับตำแหน่งผู้บัญชาการอยู่ที่เป่าติ้ง และลูกชายเพียงคนดียวก็ตามไปอยู่ที่เป่าติ้งด้วย ข้าไม่รู้ว่าฝ่าบาทตั้งใจอนุญาตให้นางไปอยู่กับสามีและลูกชายที่เป่าติ้ง หรือเฉาไทเฮากดดันหนักเกินไป แม่นมฟางจึงไปทำงานให้ฝ่าบาท ดังนั้นข้าเลยไม่กล้าแพร่งพรายข่าวออกไป และแอบส่งคนไปสืบ”
“ปรากฏว่าสืบเจอบ้านของแม่นมฟางที่ตรอกใต้เท้าเจิ้ง”
ความเสียใจและความโกรธแค้นท
