ฝางยกชากับของว่างมาให้เจียงเซี่ยนด้วยตนเอง
เจียงเซี่ยนลุกขึ้นกล่าวขอบคุณ และนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือข้างที่อยู่ต่ำกว่าเจียงเจิ้นหยวน
คนสกุลฝางไล่คนรับใช้ในห้องออกไปอย่างสุภาพอ่อนโยน และช่วยปิดประตูให้พวกเขา
บนใบหน้าที่สุขุมเยือกเย็นของเจียงเจิ้นหยวนถึงปรากฏความกังวลออกมาเล็กน้อย และแสดงความตรงไปตรงมาอย่างคนที่มาจากตระกูลทหารออกมาโดยไม่รู้ตัว “เจ้าออกจากวังครั้งหนึ่งก็ไม่ง่ายนัก มีเรื่องอะไรพวกเราก็พูดตรงเข้าประเด็นเลยแล้วกัน เจ้าเจอปัญหาอะไรในวังหรือเปล่า?”
เจียงเซี่ยนเงยหน้ามองลุงของตนเอง
ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ เขาก็เป็นคนที่นางเชื่อใจและพึ่งพาอาศัยได้ที่สุด
ทุกครั้งที่เกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าท่านลุงจะคิดอย่างไร ก็จะสนับสนุนนางอยู่เบื้องหลังเสมอ
นางวางถ้วยชาในมือลงอย่างแผ่วเบา แล้วหมุนปลอกเล็บทองคำฝังเพชรพลอยนานาชนิดที่สวมอยู่บนมือ พลางเอ่ยว่า “ท่านลุง ฝ่าบาทตรัสว่า ทรงอยากแต่งงานกับข้า ให้ข้าเป็นฮองเฮาของเขา”
เจียงเจิ้นหยวนตกใจ แล้วก็ขมวดคิ้ว
ทายาทของสกุลเจียงน้อยนิด
ตั้งแต่ก่อแคว้นมาจนถึงตอนนี้ สายตรงมีเพียงเจียงลวี่กับเจียงเซี่ยน คนที่ไม่เกินห้ารุ่น[1]มีเพียงเจียงหาน คนที่ไม่เกินเจ็ดรุ่น[2]มีเพียงเจียงจ้ง ตอนที่เจียงเจิ้นอิงอยากแต่งงานกับองค์หญิงหย่งอัน เขาก็ไม่เห็นด้วย แต่ตอนนั้นเป็นเวลาที่ฮ่องเต้เซี่ยวจงกำลังดึงตระกูลเจียงไปเป็นพวกพอดี เจียงเจิ้นอิงเป็นลูกชายคนเล็ก และตามมาร
